บทที่ 131 เรื่องระคายหู
เมื่อหลี่ซื่อได้ยินเรื่องนี้จากปากผู้อื่นก็ร้อนใจยิ่งนัก
นางคิดไม่ถึงเลยว่าครอบครัวอุตส่าห์มีความเป็นอยู่ดีขึ้นมาบ้างแล้ว พ่อสามีกลับมาทำเรื่องพรรค์นี้?!
สวรรค์ทรงโปรด ถ้าแม่สามีรู้เรื่อง ฟ้าจะไม่พลิกคว่ำไปเลยเรอะ?!
“เจ้าอย่าพูดเชียวว่าข้าเป็นคนบอก ข้าไม่ยอมรับหรอกนะ” ภรรยาของจูหย่งหนิงไม่ลืมกำชับหลี่ซื่อ หลังจากนี้ต่อให้ตีนางให้ตายก็ไม่มีทางยอมรับหรอกว่าเรื่องนี้ตนเองเป็นคนพูด
หลี่ซื่อไม่มีกะจิตกะใจมาสนว่าอีกฝ่ายพูดอะไรแล้ว นางผงกศีรษะ “เจ้าวางใจ ข้าไม่มีทางพูดออกไปแน่”
นางหันหลังตรงกลับเรือนทันที
พักหลังมานี้แม่สามีไม่ชอบให้นางออกมาข้างนอก เช้าวันนี้ไม่ง่ายเลยกว่านางจะสบช่องอาศัยช่วงที่แม่สามีไม่อยู่ออกมาเที่ยวเตร่ นางนึกดีใจที่ตนเองออกมาได้ ถ้าไม่ออกมาแล้วจะได้ยินข่าวใหญ่แบบนี้หรือ?
นี่เป็นเรื่องใหญ่คอขาดบาดตายเชียวนะ!
“เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น?”
ไม่คาดว่าเพิ่งเข้าประตูมาก็เจอแม่สามีกำลังพลิกปลาตากแห้งในลานเรือนอยู่พอดี แม่สามีเห็นนางก็ยังถามไถ่อย่างเป็นห่วง
หลี่ซื่อเศร้าใจยิ่งนัก “ท่านแม่…”
นางก้าวเท้าถี่ ๆ เข้ามาหา
เย่อวี๋หรานมีสีหน้าสงสัย “เจ้าคงไม่ได้ทำอะไรผิดมาใช่ไหม?”
โทษไม่ได้ที่นางจะคิดมาก หลี่ซื่อผู้นี้ทำให้คนไม่อาจวางใจได้เลยจริง ๆ อย่าเห็นว่าปกตินางปากหวาน ทำอะไรฉับไวคล่องแคล่ว แต่ก็ถือว่าขยันสร้างเรื่องไม่น้อย
ทั้งเป็นพวกปากไว ฉลาดแก
