มโกง แต่บางครั้งก็ทำเรื่องโง่เขลา จัดอยู่ในประเภทที่ชวนให้คนแค้นใจที่เหล็กไม่เป็นเหล็กกล้า[1] โดยแท้
“ท่านแม่ มีเรื่อง แต่ไม่ใช่ข้าเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อลอบมองสีหน้าแม่สามี
“แล้วเป็นใคร?”
“ท่านแม่ วันนี้อารมณ์ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
“…” เย่อวี๋หรานไร้คำพูด “เจ้ามีอะไรก็พูดมา?”
“ข้าก็อยากจะพูดออกมาตรง ๆ นะเจ้าคะ แต่ว่าเรื่องนี้ค่อนข้างใหญ่เจ้าค่ะ” หลี่ซื่อเอ่ยเสียงค่อย
“ท่านแม่ นี่ไม่อาจโทษข้า ท่านลองคิดดู เรื่องพี่สามก่อนหน้านี้ข้าก็เป็นคนสืบข่าวมาได้ไม่ใช่หรือ? ข้า…ข้ากลัวว่าท่านจะโมโห”
เย่อวี๋หรานนึกถึงพวกลูกสะใภ้ ภรรยาเจ้าใหญ่รู้จักแต่ก้มหน้าทำงาน ภรรยาเจ้ารองมักคิดเล็กคิดน้อย แต่ก็ไม่กล้ามาพูดกับนาง ส่วนภรรยาเจ้าห้ายังอยู่ใน ‘ช่วงเฝ้าสังเกตความประพฤติ’ ต่อให้มีเรื่องก็ไม่กล้าหาเรื่อง ตกลงแล้วเป็นเรื่องของใครกันแน่?
“เจ้าสบายใจได้ ข้าไม่โมโหจนกระอักตายหรอก พูดมาเถอะ”
“ท่านแม่ ข้าต้องพูดให้ชัดเจนก่อน เรื่องนี้ข้าไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า ข้าแค่ได้ยินคนอื่นพูดมาอีกที ข้าได้ยินว่าเรื่องนี้แพร่ไปทั่วหมู่บ้านแล้ว คนไม่น้อยต่างก็แอบพูดถึงกันอยู่” หลี่ซื่อสังเกตสีหน้าของแม่สามีพลางกล่าวเสียงเบา “ช่วงนี้ครอบครัวพวกเราโดดเด่นเกินหน้าเกินตา พวกเขาอยากให้พวกเรามีเรื่องใจจะขาด ดังนั้นพอเกิดเรื่องขึ้นจึงลือไปทั่ว”
“หยุดอ้อมค้อมได้แล้ว เข้าเรื่องสักที” เห็นท่าทางลำบากใจยิ่งยวดของหลี่ซื่อ เย่อวี๋หรานก็พ
