อเดาได้ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเล็กไปกว่าเรื่องของเจ้าสาม มิเช่นนั้นนางคงจะไม่ระมัดระวังขนาดนี้
ย้อนมาได้ครึ่งปีแล้วกระมัง?
ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็มีแต่เรื่อง เย่อวี๋หรานไม่รู้ว่าตนเองเป็นเจ้าแม่แห่งความวุ่นวาย สวมจิตวิญญาณโคนันหรือสวรรค์ส่งนางมาเพื่อแก้ไขปัญหากันแน่
เรื่องหนึ่งเพิ่งจบไปไม่ทันไรเรื่องใหม่ก็มา แน่ใจหรือว่านางที่เป็นคนธรรมดาจะรับมือไหว?
(สวรรค์ตอบว่า ไม่ใช่ เจ้าเป็นลูกรักของข้า เอาอยู่แน่นอน! )
“ท่านแม่ ในหมู่บ้านพวกเรามีแม่ม่ายอยู่คนหนึ่ง แซ่ฉิน ท่านคงจำได้กระมัง?” หลี่ซื่อเอ่ยอย่างระมัดระวัง
“แม่ม่ายฉิน?” เย่อวี๋หรานค้นพบจากในความทรงจำเจ้าของร่างเดิมว่าเป็นสาวใหญ่ที่อายุน้อยกว่าเจ้าของร่างเดิมหลายปี สามีเสียชีวิตไปนานแล้ว กล่าวกันว่ามีความสัมพันธ์คลุมเครือกับผู้ชายหลายคนในหมู่บ้าน พลันบังเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา “ในครอบครัวเรามีใครไปสานสัมพันธ์กับนาง?”
“เอ้อ…ท่านแม่ ท่านทายแม่นจริง ๆ” หลี่ซื่อมีสีหน้าพิพักพิพ่วน
แค่นึกถึงคนที่อายุประมาณกัน เย่อวี๋หรานก็มีคำตอบในใจแล้ว “วันนี้พ่อสามีของเจ้าไปไหน?”
หลี่ซื่อยิ่งกระอักกระอ่วนกว่าเดิม “ไม่รู้เจ้าค่ะ ช่วงนี้ท่านพ่อออกไปข้างนอกบ่อย ๆ พวกเราที่เป็นลูกสะใภ้ไม่สะดวกจะไปจับตามอง แต่ว่าตอนนี้เกี่ยวข้าวเสร็จแล้ว ท่านพ่อว่างมากจึงออกไปเตร็ดเตร่ข้างนอก ครึ่งค่อนวันไม่กลับมาก็เป็นเรื่องปกติ…”
ทว่าเมื่อพูดถึงท่อนหลังกลับดูขาดความมั่นใจอ
