บทที่ 129 ข่าวลือ
จูเหล่าโถวรู้สึกซาบซึ้งใจ เขาทอดถอนใจอย่างหดหู่ “ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนางคลอดลูกชายให้ข้าหลายคน ข้าคงทนนางไม่ไหวนานแล้ว ทั้งอารมณ์ร้าย จัดการหละหลวม มีอะไรก็ไม่มาคุยกับข้า ชอบตัดสินใจอะไรเองโดยพลการ…”
แค่เผลอใจหน่อยเดียว จูเหล่าโถวก็พรั่งพรูเรื่องเย่อวี๋หรานออกมาไม่น้อย
แม่ม่ายฉินฟังแล้วก็มีท่าทางเข้าอกเข้าใจราวกับประสบเรื่องราวด้วยตนเอง “ไม่หรอกมั้ง นางทำแบบนั้นด้วยหรือ?”
“ไม่ใช่แค่นี้หรอก ข้าบอกเจ้าเลย นางน่ะ…” จูเหล่าโถวยิ่งพูดก็ยิ่งมีอารมณ์
แม่ม่ายฉินยิ่งฟังก็ยิ่งจริงจัง
ทั้งสองคนขยับเข้ามาใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ
คนในหมู่บ้านมองเห็นจากไกล ๆ ก็เบิกตากว้างด้วยความแปลกใจ ไม่กระมัง ข้าดูผิดไปใช่ไหมเนี่ย ทำไมเหมือนเขาเห็นจูเหล่าโถวกับแม่ม่ายฉินกอดกันเลยล่ะ?
“จริงรึ เจ้าเห็นสองคนนั้นกอดกันจริงๆ?!”
“จริงสิ ข้าเห็นกับตาเลยนะ”
“ไม่อยากเชื่อเลย”
“หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นไม่รู้?”
“ต้องไม่รู้อยู่แล้ว ถ้ารู้นะ ฟ้าคงพลิกคว่ำไปนานแล้วล่ะ”
……
ขณะที่ข่าวลือบางอย่างเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านสกุลจู เย่อวี๋หรานกำลังนั่งอยู่ในเรือนของช่างไม้ไฉหงกับจูอู่ และกำลังทดสอบก่อนจะรับคันไถนาก้านโค้งกลับไป
นางคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าช่างไม้ผู้นี้จะเก่งกาจปานนี้ นางแค่ให้คนมาอธิบายลักษณะให้ฟังเล็กน้อย เขาก็ทำออกมาได้อย่างรวดเร็ว
“เจ้านี่ยากก็ตรงส่วนโค้ง ๆ ของมันนี่แหละ โชคดีที่ในห้องเก็บของบ้านข้า
