่มารบกวนก็ต้อง ‘จ่ายเงิน’ ดังนั้นนางจึงคิดหาวิธีที่จะได้มาเปล่า ๆ ข้าออกความคิด ท่านลงแรง พวกเรามาทำงานด้วยกันเถอะ
ในฐานะคนทำการค้าร่วมกัน ท่านคงไม่สะดวกจะเก็บเงินข้าอยู่ร่ำไปหรอกกระมัง?
เมื่อคันไถนาก้านโค้งมาอยู่ในมือ เย่อวี๋หรานก็ไม่สนใจเรื่องอื่นอีก นางไหว้วานให้ช่างไม้ไฉร่างสัญญาขึ้นมา
ไฉหงเชิญเจ้าหน้าที่ทางการมาทันที แล้วเขียนสัญญาขึ้นมาฉบับหนึ่ง
ก่อนหน้านี้เคยได้ยินคำร่ำลือมาจากหมู่บ้านสกุลจางว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์รู้หนังสือ แต่ทุกคนไม่เคยเห็นจึงยากจะเชื่ออยู่บ้าง
จนกระทั่งตอนเขียนสัญญา เจ้าหน้าที่ทางการเห็นว่านางหยิบหนังสือสัญญาขึ้นมาอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งยังชี้บางข้อบอกว่าต้องการแก้ไขสักหน่อย แสดงชัดเจนว่าคำร่ำลือนั้นไม่เท็จนี่นา!
ตัวอักษรข่ายซู[1] ขนาดเล็กที่งดงามของเย่อวี๋หรานนับว่าน่าประทับใจยิ่ง แม้แต่เจ้าหน้าที่ทางการยังต้องลอบทอดถอนใจ เขาเองยังเขียนได้ไม่สวยเท่านั้นเลย
เขาแอบคาดเดาว่า หรือสาเหตุที่จูต้าเหนียงให้กำเนิดลูกชายออกมาหลายคนเพียงนั้นเป็นเพราะนางรู้หนังสือ
แน่นอนว่าเขาครุ่นคิดเล็กน้อยก็ดับความคิดนั้นลงในพลัน เชิงเขาไท่ตังก็มีซิ่วไฉ ได้ยินว่าลูกสาวของซิ่วไฉผู้นั้นก็รู้หนังสือเช่นกัน ทว่าแต่งเข้าบ้านแม่สามีไปหลายปีแล้วกลับให้กำเนิดลูกสาวออกมาคนเดียว แทบทำให้บ้านแม่สามีร้อนใจจนตายแล้ว ตอนนี้ก็กำลังพิจารณาเรื่องรับอนุภรรยากันอยู่
คันไถนาก้านโค้งมีน้ำหนักไม่เบา แต่
