บทที่ 127 คันไถนาก้านโค้ง
คราวนี้ดีนัก แค่คำว่า ‘จูต้าเหนียง’ สามคำเท่านั้นก็ทำให้ไฉหงตื่นตัวขึ้นมาได้ในทันที “คงไม่ใช่จูต้าเหนียงที่คลอดลูกชายติดต่อกันเจ็ดคนผู้นั้นกระมัง?”
ที่จริงเขาอยากพูดว่า คงไม่ใช่หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่คลอดลูกชายติดต่อกันเจ็ดคนผู้นั้นกระมัง?
แต่ว่าเจ้าหนุ่มนี่เป็นลูกชายของนาง เขาย่อมไม่สะดวกจะพูดคำว่า ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ จึงเปลี่ยนไปใช้คำว่า ‘จูต้าเหนียง’
ทั่วทั้งหมู่บ้านสกุลจู นอกจากหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นแล้ว ยังมีใครที่คลอดลูกชายต่อเนื่องกันเจ็ดคนอีกหรือ?
แค่พูดชื่อมารดาขึ้นมาก็ไม่มีใครไม่รู้จักจริง ๆ ด้วย จูอู่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ เขากล่าวว่า “ใช่ จูต้าเหนียงเป็นแม่ของข้าเอง ท่านแม่ให้ข้ามาหารือเรื่องการค้ากับท่าน ท่านแม่อยากหาเงินค่าแป้งชาดสักหน่อย แต่นางอายุมากแล้ว แข้งขาไม่ดี เดินทางไกลไม่ไหวจึงให้ข้ามาแทน”
คำกล่าวพวกนี้เย่อวี๋หรานเป็นคนสอนเขาเอง นางไม่อยากให้บรรดาลูกชายทำการค้า แต่ก็จำเป็นต้องให้พวกเขาช่วยเป็นธุระให้ จึงต้องให้พวกเขาหัดใช้ข้ออ้างพวกนี้ อ้างว่ามารดาหรือภรรยาของตัวเองไหว้วานมา เพื่อไปทำธุระที่เกี่ยวข้องกับการค้าขาย
จูอู่รู้ว่าที่มารดาไม่อยากให้ลูกชายเป็นพ่อค้าเพราะจะทำให้คนรุ่นหลังในครอบครัวไม่อาจเข้าร่วมการสอบเคอจวี่ได้ จึงทำตามโดยไม่เลินเล่อแม้แต่น้อย
ไฉหงคิดไม่ออกเลยว่าจูต้าเหนียงจะทำการค้าอะไรกับเขา แต่เพราะคำว่า ‘จูต้าเหนียง’
