? เจ้าคิดเลขไม่เป็นรึ?”
สามีนางไม่เอ่ยคำ แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าภรรยาพูดถูก
ภรรยาจึงเสนอวิธีการให้เขา “เอาอย่างนี้แล้วกัน อย่างไรเสียตอนนี้ก็เกี่ยวข้าวเสร็จแล้ว ในเรือนไม่มีงานของเจ้าอีก เจ้าไปส่งเต้าหู้ให้แม่เฒ่าเฉียนกลับมา ก็ไปรับอีกหาบออกมาขายเสียก็สิ้นเรื่อง”
ด้วยเหตุนี้ ชายผู้นั้นจึงเริ่มขายเต้าหู้
หลี่ซื่อคิดไม่ถึงว่าสามารถทำเช่นนี้ได้ด้วย นางรู้สึกทั้งประหลาดใจและยินดี
รับการค้ารายนี้มาแล้ว นางก็รีบไปบอกกับสะใภ้คนอื่น ๆ ว่าให้ทำเต้าหู้เพิ่มอีกวันละสองถาด
จูปาเม่ยยุ่งทั้งวัน เหล่าสะใภ้สกุลจูก็สาละวนทำงาน กระทั่งจูซาน จูซื่อ และจูอู่ก็ยังเอาแหออกไปจับปลาไปทั่วอยู่บ่อย ๆ แม้จะเป็นช่วงที่ว่างเว้นจากการทำนาก็ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ว่างกันเลย
มีเพียงจูเหล่าโถวที่พาจูต้ากับจูเอ้อร์ไปช่วยงานในนาของจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อเสร็จแล้ว เมื่อกลับมาที่เรือนกลับพบว่าพวกเขากลายเป็นคนว่างงานไปเสียอย่างนั้น
มองคนอื่นในครอบครัวที่กำลังวุ่นวายทำงาน ไม่มีเวลามาสนใจเขาแม้แต่น้อย
จูเหล่าโถว “…”
ในฐานะที่เป็นกำลังหลักของครอบครัว แต่กลับต้องมาถูก ‘โยนทิ้ง’ ไว้เช่นนี้ ช่างยากจะทานทนจริง ๆ
กระทั่งจูต้าและจูเอ้อร์ก็ยังยากจะรับไหว
ปกติเวลาพวกเขาออกไปข้างนอก คนอื่นมักจะชมเชยว่าพวกเขาขยันขันแข็ง ต่างจากพวกน้องชายที่เอาแต่แอบอู้ทั้งวัน
แต่ยามนี้กลับมีคนไม่น้อยมาถามพวกเขาว่า “วันนี้น้องชายสามคนนั้นของเจ้าจับปลามา
