ได้กี่ตัว?”
“แหม ๆๆ…พักนี้บ้านเจ้ายุ่งกันทั้งในบ้านนอกบ้าน คงหาเงินได้ไม่น้อยเลยล่ะสิ?”
“ข้าได้กลิ่นบ้านพวกเจ้าทอดอะไรอีกแล้ว นี่ต้องเปลืองน้ำมันเท่าไหร่กัน พวกเจ้าช่างมีเงินจริง ๆ บ้านข้าไม่ได้แตะน้ำมันกันด้วยซ้ำ”
“นี่ พวกเจ้าสองคนทำไมไม่กลับไปช่วยด้วยล่ะ? ข้าเห็นว่าน้อง ๆ ของพวกเจ้ายุ่งกันยิ่งนัก แล้วทำไมพวกเจ้าสองคนกลับ…”
……
พวกเขาทำไมน่ะหรือ? พวกเขาสองคนเกี่ยวข้าวเสร็จก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้วน่ะสิ
จูต้ากับจูเอ้อร์เก็บกดเอาไว้ในใจจนเริ่มอึดอัดไม่สบายใจเสียแล้ว
ตกเย็นเมื่อถึงเวลาเข้านอน พวกเขาก็พบว่าภรรยาไม่ ‘ปรนนิบัติ’ พวกตนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะเมื่อจัดแจงตนเองเสร็จก็ขึ้นไปนอนบนเตียงทันที
ช้าก่อน พวกเขาเป็นฝ่ายเข้านอนก่อนตลอดมาไม่ใช่หรือไร?
ดังนั้น ภรรยาของตนเองเข้านอนตอนไหน จูต้ากับจูเอ้อร์ล้วนไม่ทราบ พวกเขารู้เพียงว่าทุกครั้งก่อนที่พวกเขานอนหลับ ภรรยายังไม่เข้านอน ครั้นตื่นขึ้นมา ภรรยาก็ตื่นก่อนเสียแล้ว
ทั้งสองคนอารมณ์ไม่ดี ทั้งยังไม่รู้จักพูดจา ได้แต่นั่งอยู่มุมกำแพงด้วยท่าทางกลัดกลุ้ม มองไปทางนั้นที มองไปทางนี้ที
ถ้าแค่นี้ก็แล้วไปเถอะ ระหว่างที่พวกเขาร่ำเรียนกับมารดายังเรียนได้ไม่ดีอีกต่างหาก
แต่ละวันเรียนเพียงห้าตัวอักษร ตอนเช้าตื่นขึ้นมา พอถึงเวลากินอาหารเช้าก็สอนแล้ว ให้พวกเขาทำงานไปพลาง เรียนรู้ด้วยกันไปพลาง ถึงเวลากินข้าวเย็นค่อยสอบ
ใครเขียนได้เร็วที่สุดก็ได้ไปหนึ่งคะแน
