บทที่ 124 สอนลูกสาว
ภายหลังจูปาเม่ยและหลี่ซื่อคิดเลขเป็น คำนวณเองได้แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ามาช่วยอีก
เย่อวี๋หรานสงสัยว่าจูปาเม่ยอาจอยากเรียนจริง ๆ ส่วนหลี่ซื่อคาดว่าคงเรียนเพื่อ ‘คิดบัญชี’ กระมัง
เพราะถ้ามัวแต่ใช้นิ้วนับหรือนับก้อนหินทีละก้อน ไม่สู้การคิดเลขเร็ว อย่างหลังเพียงคำนวณในใจรอบหนึ่งก็ได้คำตอบแล้ว
“เจ้าลองคิดดูเองเถอะว่าทำน้ำมันดอกกุ้ยต้องลงทุนลงแรงเท่าไหร่ ตั้งแต่เก็บดอกไม้มาจนกระทั่งนึ่งแล้วเอามาผึ่งไว้ในที่แห้ง จำเป็นต้องใช้เวลาครึ่งค่อนเดือนเลยทีเดียว” เย่อวี๋หรานกล่าว “ไม่เพียงเท่านั้น น้ำมันงาก็ต้องใช้เงินซื้อเช่นกัน แล้วแบบนี้น้ำมันดอกกุ้ยที่พวกเจ้าซื้อกันในยามปกติจะไม่แพงได้อย่างไร?”
น้ำมันดอกกุ้ยเป็นผลิตภัณฑ์บำรุงผมยอดนิยมในยุคโบราณ ผมยาวปานนั้น ถ้าไม่ใช้สักหน่อยก็แห้งเสียแตกปลายกันพอดี
ดังนั้นเมื่อจูปาเม่ยมีเงินในมือ ความคิดแรกของนางก็คือหาซื้อน้ำมันดอกกุ้ยมาเก็บไว้ใช้งานเอง
แน่นอนว่านางไม่กล้าแอบซื้อลับหลังเย่อวี๋หราน จึงขออนุญาตก่อนไปซื้อ เย่อวี๋หรานถึงได้รู้ว่านางมีน้ำมันดอกกุ้ยและสอนวิธีทำชาดโดยการใช้น้ำมันดอกกุ้ยให้กับนาง
“แพงมากเจ้าค่ะ ตอนที่ข้าซื้อยังปวดใจอยู่เลย” จูปาเม่ยคิดถึงว่ากว่าตนเองจะเก็บเงินก้อนนี้มาได้นั้นไม่ง่าย แต่กลับต้องนำออกมาเกือบครึ่งเพื่อซื้อน้ำมันดอกกุ้ย แล้วจะไม่ปวดใจได้อย่างไร
มีเพียงตนเองหาเงินมาใช้เอง จึงทราบว่า
