กว่าจะได้เงินมานั้นไม่ง่ายดาย ตอนใช้เงินก็อดจะประหยัดสักหน่อยไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าเพิ่มราคาทุนในส่วนของน้ำมันดอกกุ้ยขึ้นมาอีกนิดก็ได้นี่” เย่อวี๋หรานยิ้มและเอ่ยต่อ “มีแค่ดอกไม้แห้งที่เจ้าลงแรงทำเอง แต่น้ำมันดอกกุ้ยซื้อสำเร็จมาใช้งาน เช่นนี้ช่วยตัดขั้นตอนการทำไปได้พอสมควร นอกจากนี้ ข้ายังสามารถสอนเคล็ดลับอย่างหนึ่งให้เจ้าได้ ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้าคนเดียวไปเก็บดอกไม้ไม่ทัน เจ้าก็ลองคำนวณดูสักหน่อย คนอื่นขายดอกไม้สดให้เจ้าเท่าไหร่ เจ้าก็สามารถเพิ่มราคาตรงนี้เข้าไปได้ แบบนี้เจ้าอยากได้ดอกไม้ชนิดไหนก็หาซื้อเอาโดยไม่จำเป็นต้องไปเก็บเองแล้ว”
“ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยหรือเจ้าคะ?!”
“ก็แล้วทำไมจะไม่ได้? พี่สะใภ้สี่ของเจ้าก็ทำตามแนวทางนี้ไม่ใช่หรือ?”
จูปาเม่ยครุ่นคิดตามคำชี้แนะของเย่อวี๋หราน “ดูเหมือนจะเป็นแบบนี้นะเจ้าคะ”
เพียงแต่ ‘ค่าตอบแทน’ ที่พี่สะใภ้สี่จะจ่ายให้คนอื่นจะบอกกล่าวไว้ล่วงหน้าว่าหาได้เท่านี้จะแบ่งให้คนอื่นเท่าไหร่ แต่นางต้องคำนวณให้ชัดเจนว่าตนเองสามารถทำรายได้จากตรงนี้เท่าใด ค่อยแบ่งส่วนหนึ่งจากรายได้ไปจ่ายให้คนอื่น
แม้ว่าขายออกไปชิ้นหนึ่งจะทำเงินได้ไม่มาก แต่ถ้าขายได้ปริมาณมาก ๆ เล่า นี่ไม่เท่ากับว่าหาเงินได้ง่ายกว่าเมื่อก่อนอีกหรือ?
ก็เหมือนกับพี่สะใภ้สี่ที่ก่อนหน้านี้ก็ขายน้ำพริกใส่เนื้อด้วยตนเอง ต่อมาค่อย ‘ขายส่ง’ ให้แม่เฒ่าเฉียน ขายทีเดียวก็ได้เงินกลับมาจำนวนมาก
“เจ้าไปเก็บดอกไม้
