ทั้งยังต้องนำมาตากแห้งเอง รู้สึกว่ายุ่งยากมากเลยใช่หรือไม่? แต่ถ้าเจ้าไหว้วานให้คนอื่นทำเล่า?”
จูปาเม่ยผงกศีรษะท่าทางครุ่นคิด
“แน่นอน นี่ใช่ว่าจะไม่มีความเสี่ยงเสียทีเดียว” เย่อวี๋หรานพูดต่อไป “เจ้าต้องระวังว่าจะมีคนเอาดอกไม้คุณภาพไม่ดีมาหลอกลวงเจ้า ดังนั้นแต่ละครั้งที่รับสินค้า เจ้าต้องตรวจสอบให้ถี่ถ้วนต่อหน้าอีกฝ่าย จัดการให้เรียบร้อยจะได้ไม่ต้องมายุ่งยากทีหลัง”
จูปาเม่ยพยักหน้า
เย่อวี๋หรานไม่ได้กางรายละเอียดทั้งหมดออกมาให้จูปาเม่ย นางเพียงบอกแนวทางคร่าว ๆ เท่านั้น ให้จูปาเม่ยไปใคร่ครวญต่อด้วยตนเอง
แม้ตอนนี้จูปาเม่ยจะเป็นเพียงแม่นางน้อยคนหนึ่ง แต่สักวันแม่นางน้อยผู้นี้ก็ต้องรู้จัก ‘ยืนหยัดด้วยตนเอง’ ดังนั้นนางจึงจำเป็นต้องสอนให้เด็กคนนี้รู้จักครุ่นคิดหาวิธีแก้ปัญหาด้วยตนเอง ขอเพียงเข้าใจตรงนี้ ในอนาคตนางก็จะไม่ถูกคนอื่นเอาเปรียบ
ถึงตอนท้าย เย่อวี๋หรานยังบอกวิธีทำเครื่องประทินผิวแก่จูปาเม่ย
หลังจากเย่อวี๋หรานย้อนยุคมาค่อยรู้ว่าของพวกนี้เรียกว่าเครื่องประทินผิว มันก็คือผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่คนยุคปัจจุบันใช้กันนั่นเอง
อย่าคิดว่าคนโบราณไม่รู้จักบำรุงผิวพรรณ พวกเขาพิถีพิถันกันยิ่งนัก
“ถ้าผสมขี้ผึ้งลงไปในชาดยังสามารถทำเป็นแป้งผัดหน้าได้อีกด้วย ท่านหมอในหมู่บ้านมีขี้ผึ้งอยู่ เจ้าไปซื้อมาลองทำดูสักหน่อยก็ได้ แต่ว่าในเมื่อนำมาทำเป็นแป้งผัดหน้าจะต้องปรุงสีออกมาให้อ่อน ๆ” เย่อวี๋หรานนึกถึงคำพ
