รรณนาอย่างหนึ่งขึ้นมาได้จึงพูดว่า “บัวงามโผล่พ้นชลธาร ดอกท้อบานบนแก้มนวล คำพวกนี้เจ้าคงเข้าใจกระมัง? สิ่งสำคัญก็คือต้องเบาบาง แลดูเป็นธรรมชาติ สีอ่อนจาง…”
คราวนี้จูปาเม่ยนับว่าได้สัมผัสถึงพลังแห่ง ‘ความรู้’ อย่างแท้จริงแล้ว นางไม่รู้จริง ๆ ว่าน้ำมันดอกกุ้ยอย่างเดียวกันแท้ ๆ แต่เพียงเติมของอย่างอื่นลงไปเล็กน้อยก็สามารถทำอะไรออกมาได้หลากหลายเพียงนี้
นางรีบถามทันทีว่าขี้ผึ้งแพงหรือไม่ ถ้าแพงนางอาจตัดใจซื้อมาทำไม่ลง
ไม่ ไม่ใช่แค่นางที่ทำไม่ลง ต่อให้นางทำออกมาได้ เกรงว่าคงไม่มีใครยอมซื้อ
เย่อวี๋หรานกล่าวว่า “ไม่แพง มันทำมาจากรังผึ้งแห้ง ๆ ที่เอาไปต้มในน้ำ ตัวมันเองก็เป็นสมุนไพรอย่างหนึ่งอยู่แล้ว มีสรรพคุณสมานแผล รักษาแผลพุพอง สร้างเนื้อเยื่อ บรรเทาปวด เจ้าคิดดู ของแบบนี้เอามาใช้กับหน้าจะไม่ดีได้อย่างไร?”
จูปาเม่ยพยักหน้าแรง ๆ อยากจะไปลองเสียเดี๋ยวนั้นเลย
หลังจากเย่อวี๋หรานพยักหน้า นางก็รีบออกไปซื้ออย่างอดใจไม่ไหวทันที
น้ำมันดอกกุ้ยพร้อมใช้ ดอกไม้แห้งอัดแผ่นก็พร้อมใช้งานเช่นกัน ขาดก็แต่ขี้ผึ้ง ยังจะมีอะไรที่ทำไม่ได้อีก?
เย่อวี๋หรานไม่ได้จับตามองจูปาเม่ย หลังหาอะไรให้นางทำแล้ว ตนเองก็ไปทำเรื่องอื่นต่อ
เมื่อหลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อทำงานอย่างอื่นเสร็จแล้วก็ไปบดถั่วเหลืองเอาน้ำนมมาทำเต้าหู้กันต่อ
หลังจากคนในหมู่บ้านทราบว่าครอบครัวสกุลจูทำเต้าหู้เป็นก็มักจะมีคนมาถามซื้ออยู่ทุกวัน เต้าหู
