บทที่ 123 น้ำมันดอกกุ้ย
เย่อวี๋หรานแสดงออกว่าชื่นชมคำตอบของจูปาเม่ย “ไม่เลว วิธีแรกใช้น้ำมันดอกกุ้ยเปลืองจริง ๆ นั่นแหละ แต่ก็ให้ผลลัพธ์ที่ต่างจากวิธีที่สอง ถ้าเจ้ามีเวลาก็ลองดูสักหน่อยจะได้รู้ว่ามันต่างกันตรงไหน ส่วนวิธีที่สอง นอกจากใช้ดอกหงฮวาแห้งแล้ว ยังสามารถไปเก็บดอกเยียนจือ ดอกกุหลาบ ดอกจือจื่อหรือดอกไม้สีแดงอะไรก็ได้ที่เจ้าสามารถหาได้ นำมาบดให้ละเอียด ใช้ผ้าขาวบางกรองเอากากออก หลังจากผึ่งลมจนแห้งแล้วค่อยหยดน้ำมันดอกกุ้ยผสมลงไป เท่านี้เจ้าก็สามารถทำชาดได้หลากหลายชนิดแล้ว สีสันหรือกลิ่นล้วนต่างกัน”
จูปาเม่ยเบิกตาโต อัศจรรย์ใจยิ่งนัก “ท่านแม่พูดเช่นนี้หมายความว่า ถ้าข้าสามารถทำสีที่ไม่ซ้ำกันออกมาได้เหมือนกับสร้อยข้อมือ ก็จะได้ชาดออกมาหลากสีสันเลยใช่ไหมเจ้าคะ?”
นางนับไม่หวาดไม่ไหวเลยว่าจะทำออกมาได้กี่สีกันแน่
“เจ้าจะลองทำตามฤดูกาลก็ได้นี่นา ปกติก็เก็บดอกไม้กลับมาผึ่งลมให้แห้ง ทำดอกไม้แห้งเก็บไว้สำหรับใช้งานให้มากหน่อย ถึงตอนนั้นเจ้าก็ลองปรุงสีเองได้ตามใจชอบแล้ว”
จูปาเม่ยนับว่าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดมารดาจึงให้นางเก็บดอกไม้นานาชนิดกลับมาทำดอกไม้แห้งเอาไว้ ที่แท้ก็เพราะเหตุผลนี้เอง
นางนึกดีใจที่ตอนนั้นตนเองไม่ได้แอบอู้ แต่ทำตามที่มารดาบอกโดยไม่บิดพลิ้ว ไม่อย่างนั้นตอนนี้ต้องสูญเสียชาดไปกี่แบบแล้ว?
“น่าเสียดายที่น้ำมันดอกกุ้ยแพงไปหน่อย ไม่อย่างนั้นข้าก็จะลองทำทั้งหมดเลย” จูปาเม่ยยังไม่
