บทที่ 122 วิธีทำชาด
หลิ่วซื่อไม่โวยวายก็เพราะนางมีลูกชายสองคนที่เป็นผู้ได้รับผลประโยชน์จากการเรียนปูพื้นฐาน ส่วนหลินซื่อมีน้องสาวสองคนมาพึ่งพาสกุลจู ดังนั้นถึงนางจะไม่พอใจก็ไม่กล้ามาพูดต่อหน้าเย่อวี๋หราน แต่ว่าหลิวซื่อไม่มีอะไรเลย นางจะไม่พอใจก็ไม่แปลก
สิ่งที่ทำให้เย่อวี๋หรานกล้าทำเป็นมองไม่เห็นก็คือนิสัยของหลิวซื่อ แม้ว่านางจะแสดงอาการไม่พอใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกมาไม่หยุด แต่ก็ไม่กล้ามาโวยวายต่อหน้าเย่อวี๋หราน ไม่ว่าจะ ‘ยุยง’ หลินซื่ออย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ตราบใดที่น้องสาวสองคนของหลินซื่อยังคงอาศัยอยู่ในเรือนสกุลจู นางก็ต้องปิดปากให้สนิท
สำหรับหลี่ซื่อ ในฐานะที่เป็นคนได้ผลประโยชน์มากที่สุด นี่เป็นช่วงเวลาที่นางปลาบปลื้มที่สุดพอดีจึงไม่สนใจเรื่องอื่น
เย่อวี๋หรานชอบหลี่ซื่อก็ตรงนี้ นางสนใจเฉพาะเรื่องสำคัญ แม้ว่าบางครั้งนั่นจะเป็นเรื่องสำคัญในสายตาของนางคนเดียว แต่เพียงเย่อวี๋หรานให้นางได้เรื่องสำคัญอย่างหนึ่งไป นางก็พอใจแล้ว
ดังนั้นเย่อวี๋หรานจึงมอบเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งให้หลี่ซื่อไปทำ นั่นคือค้าขายหาเงิน
เห็นได้ชัดว่าหลี่ซื่อถนัดด้านนี้ยิ่งนัก นิสัยช่างพูดช่างเจรจาของนางเอื้อต่อการค้าขายอย่างมาก พบใครก็อบอุ่นเป็นกันเอง ตีสนิทคนเก่ง พูดคุยสัพเพเหระกับคนอื่น พร้อมกันนั้นก็ขายของไปด้วย
“เจ้าไม่มีธุระเอาแต่จับผิดพี่สะใภ้ของตัวเองไปทำไม เจ้าเป็นน้องสามี พวกนางจะทำอะไรก็เป็นเรื่องของพวกนาง ย่อม
