บทที่ 119 รอให้เงินทั้งหมดอยู่ในมือของผู้หญิง
หลังจากได้ยินคำนั้น หลายคนก็พลันมีความสุข
เย่อวี๋หรานเตือนพวกเขา “เบาลงหน่อย ๆ เต้าหู้นิ่มมาก ถ้าสัมผัสเพียงเล็กน้อยก็อาจปริแตกได้ ถ้าแตกไปแล้วมันจะไม่เป็นรูปเป็นร่าง…”
ทว่าสายไปแล้ว เพราะจูอู่เคลื่อนตัวเร็วเกินไปทำให้หล่นไปชิ้นหนึ่ง
เย่อวี๋หราน “…”
“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” จูอู่มองด้วยความรู้สึกผิด เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันหล่นลงไปแล้ว
“ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรก็ทำกินกันในบ้าน พลาดไปแล้วก็ให้พลาดไป” เย่อวี๋หรานยังจะพูดอะไรได้? ทำได้เพียงปลอบใจ “คราวหน้าระวังสักหน่อยก็ไม่เป็นไรแล้ว”
สองสามคนหลังจึงล้วนระมัดระวังเป็นอย่างมาก
เมื่อเย่อวี๋หรานเปิดผ้าคลุมออกก็เผยให้เห็นของสิ่งหนึ่งที่ทั้งขาวและนุ่มนิ่ม ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
“ท่านแม่ นี่คือเต้าหู้รึ?!”
“นี่มันนุ่มเกินไปแล้ว!”
มีคนยื่นมือไปแตะมัน ทันใดนั้นก็มีรูปรากฏขึ้นตรงนั้นหนึ่งรู
เย่อวี๋หรานยิ้มอย่างจนใจ “เพราะแบบนี้เมื่อบอกว่าเป็นเต้าหู้ เมื่อเช้าข้าจึงขำพวกเจ้า การที่ซื้อเต้าหู้สักชิ้นแล้วชนกันตายก็หมายถึงเช่นนี้ พวกเจ้าเห็นหรือไม่ว่าเต้าหู้นิ่มขนาดนี้ พอสัมผัสก็แตกเป็นชิ้น ๆ จะไปชนใครตายได้?”
จูอู่หน้าแดงขึ้นมา “แหะ ๆ! แหะ ๆ!”
เย่อวี๋หรานหยิบด้ายเส้นหนึ่งมา ‘หั่น’ เต้าหู้ออกเป็นชิ้น ๆ
“นี่ก็ดีแล้ว บ้านเราคงกินไม่หมดในครั้งเดียว ให้น้องเล็กนางส่งกลับไปที่บ้านพ่อเจ้
