ซื่อกล้ามาวางอำนาจเหนือเขา เขาก็โกรธจนอยากตบหน้าตัวเองสักทีแล้ว
ชีวิตนี้เขาไม่อยากเป็นเหมือนพ่อของเขานะ
“พวกเจ้าคิดอยากเป็นชาวนายากไร้ไปตลอดชีวิตรึ?” จูซานนึกถึงคำสัญญาของแม่ก็อดไม่ได้ที่จะต้องเตือนสติพวกเขา
แม่พูดไว้ชัดเจนเสียขนาดนั้นว่าหลังจากนี้ในบ้านจะมีบัณฑิต เรื่องการค้านั้นไม่อาจแตะต้อง ทำไมพวกเขายังไม่เข้าใจ?
“ไม่ให้เป็นชาวนายากไร้แล้วจะเป็นอะไร? ตอนนี้แค่กินยังไม่อิ่มท้องแล้วยังจะพูดเรื่องอื่นได้อีกหรือ?” จูอู่พูดพึมพำ “ตอนนี้ข้าแค่อยากหาเงิน ซื้อที่ดิน อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ข้าไม่อยากเป็นเหมือนท่านพ่อที่ถึงแก่ตัวแล้วก็ยังมีที่ดินไม่กี่ไร่ พอแตกหักกับลูกชายในบ้านแล้วยังไม่มีที่ให้หันหลังกลับ”
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมท่านแม่ถึงยึดมั่นไม่ปล่อย แล้วยังห้ามไม่ให้พวกเราทำการค้า?” จูซานถาม
จูซื่อและจูอู่ส่ายหัว
“โง่!” จูซานพูด “พวกเราเป็นอย่างนี้กันมารุ่นต่อรุ่น แล้วรุ่นต่อไปล่ะ? ไม่เห็นที่ท่านแม่ให้ความรู้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าหรือ จนถึงขนาดที่ให้สัญญาว่ารอลูกคนที่สี่เกิดมาไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงก็จะให้ความรู้แก่เขาด้วย? นี่คือโอกาส คนอื่นอยากจะคว้าโอกาสแต่ก็คว้าไว้ไม่ได้ พวกเจ้าโง่หรือ? พวกเราสามารถเป็นสกุลที่ทำไร่และเรียนหนังสือไปด้วยได้ แต่เมื่อกลายเป็นครอบครัวที่ทำการค้า คนรุ่นต่อไปก็ไม่มีวันถอดหมวกในฐานะพ่อค้าออกหรอก แล้วจะไม่มีทางอื่นอีกแล้ว พวกเจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าในตอน
