รค้า ผู้ชายอย่างพวกเจ้าจะไม่มีทางเข้ามาข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้เด็ดขาด เป็นผู้หญิงอย่างพวกเจ้าที่จะได้รับเงินส่วนตัว เข้าใจหรือไม่?” ตอนนี้เรื่องที่จะส่งคนเข้าไปเรียนในช่วงฤดูใบไม้ผลินั้นเตรียมพร้อมแล้ว อะไรควรเลี่ยงก็ต้องเลี่ยง นางไม่ได้คาดหวังว่าเด็กหลายคนจะสอบผ่านได้ง่าย ๆ และผลงานตำแหน่งยศถาบรรดาศักดิ์ทุกอย่างล้วนแต่ถูกตัดทิ้ง
เย่อวี๋หรานไม่กลัวแม้แต่น้อยว่าลูกสะใภ้จะกุมเงินไว้แล้วใจใหญ่ ยุคนี้ต่อให้ใจของผู้หญิงจะใหญ่เพียงไรก็ไม่ใช่ว่าเพื่อผู้ชายและลูกของตัวเองหรอกหรือ?
เพราะเย่อวี๋หรานมักจะอธิบายเรื่องนี้อย่าง ‘จริงจัง’ ลูกสะใภ้หลายคนจึงไม่มีความเห็นใด และต่างพากันพยักหน้า
จูซานรู้แผนการของแม่ ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่จะไม่พูดอะไร
จูซื่อและจูอู่แม้จะมีอะไรแต่เมื่อมองไปยังสายตาของพี่สามก็ทำได้เพียงวางมือและขานรับว่าขอรับ พี่สามไม่สนับสนุนแล้วพวกเขาสองคนจะกล้าเสนอหน้าได้อย่างไร?
ลับหลังพวกเขาสองคนก็ไปถามพี่สามว่าหมายความว่าอย่างไร เรื่องการหาเงินทำไมไม่ปล่อยให้พวกเขาสองคนจัดการบ้าง
กิจการปลาก่อนหน้านี้ก็ส่งให้พวกผู้หญิงในบ้าน ผลสุดท้ายกิจการเต้าหู้ก็ยังถูกส่งให้ผู้หญิงในบ้าน พวกเขาในฐานะผู้ชายในสกุลไม่สามารถถือเงินไว้ได้เลยหรือ?
“ใช่แล้วพี่สาม ถ้าเงินทั้งหมดอยู่ในมือของพวกผู้หญิง เกิดวันหนึ่งพวกนางยืนอยู่เหนือเราอย่างไม่เห็นหัวเราเล่าจะทำอย่างไร?” จู่อู่เพียงแค่คิดว่าวันหนึ่งหากหลิน
