บทที่ 118 นี่ขาวมาก
พี่น้องทั้งสามยุ่งอยู่เกือบตลอดช่วงเช้า พวกเขาสร้างแบบจำลองอย่างลวก ๆ ไปเท่าไหร่ก็ถูกเย่อวี๋หรานดูแคลน
แต่ครั้นเห็นว่าพวกเขาเหงื่อท่วมตัวนางก็เข้าใจว่าพวกเขาพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว “ใช้อันนี้ไปก่อนเถอะ พอใช้เสร็จพวกเจ้าค่อยมาขัดนี่ต่อ”
สามพี่น้องยกโม่หินขึ้นไปยังที่สูงขึ้นอีกหน่อย หินจำนวนมากถูกวางไว้ข้างใต้
เย่อวี๋หรานเรียกลูกสะใภ้สองสามคนมาใช้น้ำล้างทำความสะอาด จากนั้นให้พวกนางตักถั่วเหลืองที่แช่น้ำเรียบร้อยแล้วออกมา
ทุกคนล้วนสงสัยว่าของสิ่งนี้ใช้อย่างไร
โดยเฉพาะจูซานและคนอื่น ๆ อีกสองสามคนที่สร้างสิ่งนี้ขึ้นมาด้วยมือของพวกเขา แต่พวกเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าผลลัพธ์จะออกมาเช่นไร
เย่อวี๋หรานกำลังตระเตรียมน้ำถั่วเหลือง นางตักมันออกมาด้วยช้อน ก่อนจะเทลงไปในรูเล็ก ๆ ตรงกลาง และบอกให้ลูกชายคนหนึ่งมาช่วยบด
จูอู่รีบกระโดดโหยง “ไอ้หยา สวรรค์ นี่มันยากจริง ๆ”
“ไร้สาระ การทำโม่หินต่างหากที่ยากที่สุด” เย่อวี๋หรานบอกเขาและสั่งให้เขาทำต่อไป
น้ำถั่วเหลืองไหลเข้าไปในรูตรงกลางและเคลื่อนที่ไปตามทางไหลลงมาสองชั้น ก่อนจะถูกบีบจนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ผ่านไปครู่หนึ่งของเหลวสีขาวก็ไหลออกมาจากระหว่างขนมเปี๊ยะสองก้อน
กลุ่มคนเบิกตากว้างมองดูด้วยความประหลาดใจ
“นี่มันจะสุดยอดเกินไปแล้ว!”
“นี่ ๆๆ มันออกมาแล้ว?!”
“ขาวมาก”
“ท่านแม่ นี่มันขาวมากเลย”
“ฮ่า ๆๆๆ…สนุกจัง ข้าก็อยากลองทำด้วย”
…..
เย่อ
