วี๋หรานอยากจะแขวะสักทีเสียจริง
พวกเจ้ารู้สึกแปลกใหม่แล้วยังอยากจะลองทำดู?
รอพวกเจ้าได้ลองทำสักรอบสองรอบจะรู้สึกว่าโม่หินเริ่มผลักไม่ขยับ จากนั้นคงจะไม่อยากลองอีกเลย
ถึงอย่างไรเย่อวี๋หรานก็รู้ว่านางไม่สามารถผลักมันด้วยตัวเองได้แน่นอน
แน่นอนว่าหลังจากที่มีไม่กี่คนลองไปแล้วก็ล้วนพากันแย่งไปทำหน้าที่ปอกเปลือกถั่ว น้อยคนนักที่จะเต็มใจมาผลักโม่หิน
แต่เมื่อนางพูดว่า “อยากกินถั่วก็ต้องผลักโม่หิน” ทำให้ทั้งจูซาน จูซื่อ และจูอู่ก็หนีไม่พ้น และผู้หญิงสกุลจูก็มาผลัดกันช่วยผลักโม่หินด้วยเช่นกัน
จูอู่เหนื่อยจนทนไม่ไหว “เจ้าสิ่งนี้ใช้งานง่ายแต่ใช้แรงคนหนักเกินไป จะดีกว่าถ้าไม่เหนื่อยขนาดนี้”
“ก็ได้ จะเปลี่ยนจากคนเป็นล่อ[1]หรือจะคิดหาวิธีทุ่นแรงก็แล้วแต่เจ้า จะได้ไม่ต้องเหนื่อยถึงเพียงนั้น” เย่อวี๋หรานพูด “แต่พวกเจ้าไม่ต้องมามองข้า ข้าไม่มีวิธีอะไรดี ๆ แล้ว”
“แต่ท่านแม่ไม่ใช่ว่าท่านเพิ่งยกวิธีแก้ปัญหาดี ๆ มาสองอย่างหรือขอรับ?” จูอู่สับสนเล็กน้อย
“ข้าหมายความว่าพวกเจ้าควรใช้สมองของตัวเองคิด อย่าเอาแต่ถามข้า ข้าไม่ใช่เทพที่จะรู้ไปเสียทุกอย่าง”
และเป็นเทพจริง ๆ อย่างกานอี้เซียนที่กำลัง ‘มอง’ มาอย่างกระตือรือร้นและจามออกมาทีหนึ่ง “แค่ก พูดเหลวไหลแล้ว ท่านป้าจูหลอกคนเล่นแล้ว ข้าเป็นเทพก็ยังไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าสิ่งนี้คืออะไร”
เดิมทีถั่วก็มีไม่มากนักแต่เย่อวี๋หรานหาถุงผ้าหนึ่งใบมาเป็นพิเศษ ให้หลิ่วซื่อ ห
