ลิวซื่อ และหลินซื่อผลัดกันใส่ของเหลวเข้าไปปิดปากถุงให้สนิทและใช้แรงบีบออกมา
ตอนที่บีบก็ไม่ลืมที่จะวางถังไม้ใบหนึ่งไว้ข้างล่างเพื่อไม่ให้มันหก
หลังจากบีบครั้งหนึ่งให้น้ำออกมาและบีบอีกครั้งก็ใช้ได้แล้ว
“ใช้ได้ ได้เวลาทำอาหารแล้ว”
หลังจากน้ำถั่วเหลืองถูกบีบออกมาเรียบร้อย เย่อวี๋หรานก็ให้ตั้งหม้อให้เดือด
ลูกสะใภ้สองสามคนเฝ้ามองอยู่ข้าง ๆ นางทำอาหารไปตักฟองที่ลอยอยู่ด้านบนออกไป และเตือนพวกนางว่าสิ่งนี้ต้องตักออก จะขี้เกียจไม่ได้ ไม่เช่นนั้นน้ำถั่วเหลืองที่ทำออกมาจะมีปัญหา
ด้านหนึ่งกำลังทำอาหาร อีกด้านหนึ่งนางยังสอนวิธีทำ ‘การปรุงเกลือจืด’ แก่พวกนาง
เกลือจืดไม่ได้หายาก สิ่งนี้สามารถป้องกันแมลงและหนูได้ บางคนจะเตรียมไว้เพื่อเอามาบดให้เป็นผง เติมน้ำเล็กน้อยให้กลายเป็นครีม
“น้ำถั่วเหลืองเดือดถึงระดับนี้ก็ใช้ได้แล้ว” เย่อวี๋หรานตักออกมาเล็กน้อยและชิมคำหนึ่ง
ลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลานชายต่างมองมาอย่างกระตือรือร้น นางไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงนำชามมาตักแบ่งให้คนละนิดละหน่อย
“อย่าหาว่าข้าขี้งก ครั้งนี้ทำเต้าหู้แม้จะมีเหลืออีกเยอะแต่มันก็ยังไม่พอจะแบ่งให้พวกเจ้า”
“ในบ้านไม่มีน้ำตาล รสชาติอาจจะแย่เสียหน่อย พวกเจ้าเติมน้ำเชื่อมผลไม้สักหน่อยให้มันมีความหวานจะได้รสชาติดีขึ้น”
ไม่รอให้นางพูด ด้านนึงเป่าทีหนึ่งด้านนึงก็จิบเข้าปาก
“ฟู่~ อร่อย”
“อืม กลิ่นหอมมาก”
“อร่อยเกินไปแล้ว”
“ข้ารู้สึกว่าพอใส่น้ำเชื่อมผ
