บทที่ 117 ไม่มีโม่หิน จะทำอย่างไรดี?
ในช่วงแรกนางจะสอนด้วยตัวเอง ตั้งกฎระเบียบขึ้นมาเสียก่อน
รอจนเวลาผ่านไปสักพักก็จะให้พวกเขาร่ำเรียนกับจูชี เพราะความจำของเขาดีมาก ไม่ว่าการฟังหรือการเขียน โดยทั่วไปแล้วรอบเดียวก็จำได้ ดังนั้นพวกเขาเรียนกับจูชีก็เพียงพอแล้ว
นอกจากจูซาน จูปาเม่ย ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าที่รู้เรื่องแล้ว หลายคนก็เบิกตาค้าง “เจ้าเจ็ด?”
“ไม่หรอกมั้ง ท่านแม่ ท่านล้อเล่นหรือเปล่า เจ้าเจ็ดเป็นคนทึ่มนะ”
“สวรรค์?!”
……
จูชีซึ่งนั่งประจำที่และถูกพาดพิงถึงเพียงยิ้มซื่อ ๆ ให้ทุกคน
เย่อวี๋หรานถลึงตามองพวกเขา “คนทึ่มยังสอนความรู้ให้พวกเจ้าได้ หมายความว่าพวกเจ้าสู้ไม่ได้แม้แต่คนทึ่มอย่างนั้นสิ?”
จูเหล่าโถวพูด “ข้าแก่ปูนนี้แล้วก็ช่างเถอะ เจ้าไปวุ่นวายกับพวกเด็ก ๆ ก็แล้วกัน”
“ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าอยู่แล้ว ไข่ไก่นั่นเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์กิน” เย่อวี๋หรานกล่าว “ในเมื่อเอามาใช้เป็นรางวัลก็ต้องเก็บไว้ให้คนที่เรียนได้ดีที่สุดกินอยู่แล้ว”
“ช้าก่อน” จูซื่อสมแล้วที่เป็นสามีของหลี่ซื่อ ขอเพียงเป็นเรื่อง ‘ของกิน’ สมองก็จะทำงานรวดเร็วกันทั้งสามีภรรยา เขาพูดขึ้นทันทีว่า “ท่านแม่ ไม่ยุติธรรมนี่นา ท่านบอกว่าน้องเจ็ดผ่านหูไม่ลืมเลือน ต่อไปยังจะให้เขามาสอนพวกเราอีก แบบนั้นเขาจะต้องเรียนได้ดีกว่าพวกเราแน่นอน ถ้ารวมเขาด้วย ไข่ไก่ก็เป็นของเขาตลอดไปเลยน่ะสิขอรับ?”
คนไม่น้อยคิดตามแล้วมองไปทางจูชีอย่างแคลงใจ
จูชียั
