งยิ้มโง่งมให้ทุกคนต่อไป ท่าทางเซ่อซ่าเช่นนั้นมองไม่เห็นความเฉลียวฉลาดของบัณฑิตเลยสักนิด ช่างบาดตาจริง ๆ
เย่อวี๋หราน “เฮอะเฮอะ” สองครั้งแล้วก็เมินไม่สนใจ “พวกเจ้ารังเกียจว่าเจ้าเจ็ดเป็นคนสมองทึ่มนักไม่ใช่รึ? พอดีเลย ให้คนทึ่มตบพวกเจ้าให้หน้าหงาย พวกเจ้าจะได้รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเป็นอย่างไร”
คนทั้งกลุ่มหน้าม่อยคอตก ชั่วขณะนั้นพลันสูญเสียความกระตือรือร้นในการเรียนไปจนหมด
“เอาล่ะ ดูพวกเจ้าแต่ละคนซิ ก็แค่ไข่ฟองเดียวไม่ใช่หรือไร? ต้องเป็นถึงขนาดนี้รึ? ถ้ามีความสามารถจริง ทำไมไม่ขอให้ข้าเพิ่มไข่ไก่สักฟองแทนเสียล่ะ?”
มีความหวังแล้ว? ทุกคนดวงตาเปล่งประกายวาบ มองมาทางนี้ตาไม่กะพริบ
เย่อวี๋หรานรู้สึกเหมือนพวกเขาถูกหลี่ซื่อสิงร่างอย่างไรอย่างนั้น และกล่าวอย่างจนใจว่า “อย่าเอาแต่บ่นว่าเจ้าเจ็ดเอาเปรียบพวกเจ้า ตัดเขาออกไป พวกเจ้าก็ช่วงชิงไข่ไก่ฟองเดียว คงได้แล้วกระมัง?”
ทุกคนเกือบจะพยักหน้าแล้ว แต่หลี่ซื่อกลับโพล่งขึ้นมาว่า “ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่ ต้าเป่า เอ้อร์เป่ารวมถึงพวกเสี่ยวเม่ยเรียนกับท่านมาตลอด พวกเราจะสู้พวกเขาได้อย่างไรเจ้าคะ?”
“ฮ่า! เจ้าหมายความว่าต้องตัดพวกเขาออกไปด้วย? วันเดียวเรียนแค่ห้าตัวอักษร ล้วนเป็นคำใหม่ทั้งหมด ก่อนหน้านี้พวกเขาก็แค่ท่องตำรา ยังไม่ได้เรียนรู้ตัวอักษรเสียหน่อย เท่ากับว่าได้เรียนไปพร้อมกับพวกเจ้า พวกเจ้ายังกล้ามาตั้งแง่กับเด็กน้อยที่ตัวยังไม่เท่าเอวพวกเจ้าอีกเน
