บทที่ 116 แผนการในอนาคตของท่านแม่
เย่อวี๋หรานถลึงตาใส่จูซาน “ใครบอกว่าน้องเล็กน้องของเจ้าเป็นคนสมองทึ่ม? เจ้าคิดว่าคนทึ่มที่ไหนเพียงได้ยินผ่านหูก็ไม่ลืมเลือน? เจ้าไม่เคยสังเกตเลยหรือ ปกติเวลาข้าสอนต้าเป่าเอ้อร์เป่ากับพวกเด็กสาวหลายคนนั้น แต่ไหนมาก็จะสอนเจ้าเจ็ดก่อนตลอด แล้วให้เขาไปสอนคนอื่นต่อ?”
จูซานย้อนนึกเล็กน้อย “เหมือนจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ”
เมื่อก่อนไม่เคยสังเกต แต่เมื่อนึกขึ้นได้ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เวลาต้าเป่า เอ้อร์เป่า และเสี่ยวเม่ยจำอะไรไม่ได้ก็มักจะไปถามจูชี
“เขาแค่ตอบสนองช้า ไม่ทันต่อเรื่องราวทางโลก ไม่ได้ทึ่มจริง ๆ เสียหน่อย ขอเพียงสั่งสอนให้ดี เรื่องเรียนหนังสือเขาจะต้องไม่ด้อยไปกว่าพวกเจ้าแน่นอน” เย่อวี๋หรานพูด
“เจ้าคิดว่าการสอบถงซื่อสอบอะไรบ้าง? ก็คือสอบท่องจำ เป็นสิ่งที่เจ้าเจ็ดถนัดที่สุดพอดี ข้าไม่ได้หวังให้เขาประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่อะไร แต่ในเมื่อมีสิ่งที่เขาถนัดทั้งที เหตุใดจึงไม่ให้เขาไปลองดูเล่า? เขาเป็นเสียแบบนี้ ถ้าไม่ให้เขาลองสู้ดูสักตั้ง แล้วครึ่งชีวิตที่เหลือของเขาจะทำอย่างไร? ข้าต้องแก่ลงสักวัน ส่วนพวกเจ้าพี่น้องถึงที่สุดแล้วก็ย่อมมีชีวิตครอบครัวของตัวเอง ถึงตอนนั้นเขาจะพึ่งพาใคร? แทนที่จะฝากความหวังไว้กับพวกเจ้า ไม่สู้ให้เขาลองไปสอบให้มีชื่อเป็นบัณฑิตที่ทางการรับรอง ต่อให้เป็นแค่ถงเซิงก็เพียงพอให้มีชีวิตที่มั่นคงอยู่ในชนบทได้แล้ว”
จูซานคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า
