บทที่ 115 เจ้าเจ็ดเป็นแค่คนสมองทึ่ม
ในไม่ช้าบรรดาสตรีในครอบครัวสกุลจูก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ถึงเวลากินข้าวแล้ว แม่สามีที่บอกว่าจะไปรับคนก็โผล่หน้าออกมานานแล้ว แต่สะใภ้สามกลับไม่ปรากฏกายออกมาเสียที นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เย่อวี๋หรานนั่งที่ตำแหน่งประธานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ประกาศต่อทุกคนว่าเมื่อวานนางปลดภรรยาของจูซานไปแล้วด้วยความโมโห ทั้งยังกล่าวอย่างชัดเจนว่า “พวกเจ้าจะกลับบ้านเดิมก็ได้ แต่ต้องมาบอกกล่าวกับข้าสักคำ นาน ๆ ทีกลับไปสักสองสามวัน ข้าไม่ว่าอะไรแม้แต่น้อย แต่เหมือนจางเยียนที่กลับไปตั้งแต่เดือนหกก็ไม่เจอตัวอีก แบบนั้นก็เกินไปหน่อย นี่ยังใช่การกลับไปเยี่ยมบ้านมารดาอยู่หรือ นี่เจตนาจะปักหลักอยู่บ้านแม่ตัวเองชัด ๆ”
“สะใภ้แบบนี้ไม่มีเสียเลยดีกว่า”
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อล้วนไม่กล้าปริปาก
ในยุคสมัยนี้ไม่มีสตรีคนใดเต็มใจถูก ‘ปลด’ เพราะทันทีที่ถูกปลดก็หมายความว่าชั่วชีวิตนี้จบสิ้นแล้ว
มีเพียงหลี่ซื่อที่ล่วงรู้ความจริง นางก้มหน้าก้มตาปิดปากเงียบสนิท
ล้อเล่นหรือไร แม่สามีเตือนนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางไม่กล้าแพร่งพราย ‘ความจริง’ ออกมาหรอกนะ
ครั้นเงยหน้ามองไปทางจูซานที่สีหน้าเป็นปกติก็อดเห็นใจไม่ได้ น่าสงสารจริง ๆ ถูกคนสวมหมวกเขียวเสียได้!
จูซานความรู้สึกเฉียบไวยิ่งนักจึงมองตอบมาทันที
หลี่ซื่อกินปูนร้อนท้อง รีบเบนสายตาไปทางอื่น
จูซานได้แต่ครุ่นคิด เหตุใดเขารู้สึกเหมือนได้รับคว
