บทที่ 114 เขากลัวว่าพี่สามจะเป็นเหมือนน้องหก
ในราตรีมืดมิด ไม่มีใครมองเห็นแม่เฒ่าเหมยเงยหน้าขึ้นมองไปครรภ์ของจางเยียน
แววตานั้นแปลกพิสดารยิ่งนัก
ไม่มีใครรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทางนี้ เช่นเดียวกับที่จูซานไม่รู้สักนิดว่าเด็กในท้องของจางเยียนเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ส่วนคนที่ ‘เช่าภรรยาผู้อื่น’ กลับเป็นคนปัญญาอ่อนผู้หนึ่ง
เขาเดินดุ่มไม่พูดไม่จา ไม่รู้สึกถึงความหิวเลยแม้แต่น้อย เขาอยากให้ทางสายนี้ยาวออกไปไม่สิ้นสุดเสียด้วยซ้ำ
เช่นนี้เขาจะได้ไม่ต้องทนแบกรับความเห็นอกเห็นใจจากผู้อื่น รวมถึงสายตาแปลก ๆ เวลาคนอื่นมองมาที่เขา
เย่อวี๋หรานไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของจูซาน เทียบกับกำลังขาของคนหนุ่มแล้ว เส้นทางบนเขาทำให้นางเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก
แต่ในฐานะผู้อาวุโส นางไม่สะดวกจะพูดออกมาจึงเงยหน้ามองจูซาน เห็นเขาไร้ท่าทีว่าจะหยุดพักก็ได้แต่เดินหน้าต่อไป
ไม่ง่ายเลยกว่าจะมองเห็นแสงสว่างจากหมู่บ้าน ความหนักอึ้งในจิตใจของนางในที่สุดก็ปล่อยวางลงได้เสียที
คนอื่น ๆ ไม่คิดว่าสองแม่ลูกจะกลับมาเวลานี้ มีเพียงหลี่ซื่อที่นอนไม่หลับอยู่บนเตียง นางผลักจูซื่อเบา ๆ “นี่ ข้าถามเจ้าหน่อย วันนี้ท่านแม่ไปหมู่บ้านสกุลจางกับพี่สาม ถ้าจะกลับมาตอนนี้ก็ควรจะกลับมาถึงแล้วใช่ไหม?”
จูซื่อนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่เข้าใจสักนิดว่าเหตุใดภรรยาของตนเองจึงยังไม่ยอมนอน กอปรกับเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ครั้นถูกนางรบกวนจึงบังเก
