บทที่ 113 พี่สี่ ท่านถูกปลดแล้ว
ตอนนั้นเขาน่าจะสังหรณ์ใจแล้ว แต่เขาบังคับให้ตัวเองมองข้ามไป
ขณะที่เย่อวี๋หรานพาจูซานกลับไป อีกด้านหนึ่ง ท่านย่าจางร้องไห้จนตาแดงก่ำ ถามพ่อเฒ่าจางว่าทำเช่นนั้นได้อย่างไร? นั่นเป็นครอบครัวสามีของลูกสาวนางเชียวนะ เหตุใดไม่ถามไถ่สักคำก็ตัดสินใจแทนลูกสาว จัดการเรื่องหย่าร้างให้เสียแล้ว?
“ฮือ ๆๆ…เจ้าทำแบบนี้เท่ากับทำลายทั้งชีวิตของเยียนเอ๋อร์ ทั้งชีวิตเลยนะ…”
พ่อเฒ่าจางปิดปากเงียบพลางสูบปล้องยา
หลังจากที่ภรรยาของจางต้าจัดการสภาพตัวเองเรียบร้อยแล้ว นางทุบจอกลงบนโต๊ะเสียงดัง ตวาดด้วยท่าทางดุดัน “ร้อง ๆๆ รู้จักแต่ร้องไห้ ตอนที่ข้าถูกหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นจับตัวเอาไว้ ท่านทำอะไรอยู่? นอกจากร้องไห้แล้ว ท่านทำอะไรเป็นอีก?”
“ฮือ ๆๆ…ตอนที่พวกเจ้าให้เยียนเอ๋อร์ไปกับผู้ชายคนนั้น ข้าก็ไม่เห็นด้วยแล้ว ข้าบอกแล้วว่าเยียนเอ๋อร์แต่งให้คนอื่นไปแล้ว ทำไม่ได้…”
“เฮอะ เฮอะ! เด็กก็จะคลอดออกมาแล้ว ท่านพูดอะไรก็สายเกิน หยุดร้องได้แล้ว รีบจัดโต๊ะกินข้าว ทุกคนยุ่งกันมาทั้งวัน ท่านจะปล่อยให้ทุกคนหิวตายกันหรืออย่างไร?”
“ฮือ ๆๆ…เรื่องหนังสือหย่า พวกเจ้าไม่คิดจะส่งคนไปบอกเยียนเอ๋อร์เลยหรือ? นี่เป็นเรื่องของนางนะ” ท่านย่าจางหวังว่าในครอบครัวนี้ยังมีคนที่มีมโนธรรมหลงเหลืออยู่บ้าง
แต่ที่น่าเสียดายก็คือพ่อเฒ่าจางทำเป็นไม่ได้ยิน ส่วนจางต้ากับจางเอ้อร์ยิ่งไม่สนใจน้องสาวที่มารดาคนนี้ให้กำเนิ