บทที่ 112 เขาประเมินใจคนหละหลวมเกินไป
เจ้าหน้าที่ทางการอยากจะฟาดหัวตาแก่คนนี้จริง ๆ
วัยหนุ่มโง่เขลา แก่แล้วยังทำเรื่องเลอะเลือนได้ไม่รู้จักจบสิ้น
“สกุลจูไม่ขาดแคลนลูกชายเสียหน่อย” พ่อเฒ่าจางพึมพำ “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นก็คลอดลูกชายออกมาตั้งหลายคน เลี้ยงมาจนโตแล้วยังทำหายไปคนหนึ่งไม่ใช่หรือ? ลูกชายคนโตบ้านพวกเขาคลอดหลานชายออกมาสองคน นางยังไม่แลด้วยซ้ำ ลำเอียงรักแต่เด็กผู้หญิง…ข้าคิดว่าข้าก็ทำเรื่องดีงามอยู่นี่ไง ในเมื่อสกุลจูไม่ต้องการลูกหลานผู้ชาย ข้าก็ส่งไปให้บ้านคนที่เขาต้องการก็แล้วกัน”
“ข้าถามเจ้าแค่ว่าแม่นางสี่บ้านเจ้ายังจะกลับไปอยู่กับพวกเขาอีกไหม?” เจ้าหน้าที่ทางการต้องการจะยุติเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด ส่วนเรื่องยุ่งเหยิงเบื้องหลังนั้น เขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่งด้วย
“ไม่อยู่ก็ไม่อยู่ แม่นางสี่บ้านข้าใช่ว่าจะไม่มีใครยอมแต่งด้วยเสียหน่อย” พ่อเฒ่าจางกล่าว
“เจ้าแก่เลอะเทอะนี่ อยากทำอะไรก็ทำ ข้าไม่ยุ่งแล้ว”
เจ้าหน้าที่ทางการยังนึกว่าพ่อเฒ่าจางจะมีสติบ้าง แต่กลายเป็นว่าไม่สนใจการดองกันกับสกุลจูเลยสักนิด แล้วเขายังจะทำอันใดได้อีก?
ยุ่งไม่เข้าเรื่องเสียแล้ว
ฮ่องเต้ไม่ร้อนพระทัย ขันทีร้อนใจเสียเอง[1]
เขากลับเข้าไปในห้องบอกว่าสกุลจางเห็นด้วยกับการ ‘ปลดภรรยา’
ผู้อาวุโสสกุลจางสับสนไปเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ระหว่างทางยังพูดกันดิบดีว่าให้เกลี้ยกล่อมให้ดีกันไม่ใช่หรือไร? เขาอุตส่าห์เกลี้ยกล่อมจนคนสกุล
