บทที่ 111 ทางนั้นยังไม่คลอด
คนผู้นั้นได้ยินก็ไม่กล้าส่งเสียงอีก
จริงด้วย ต่อให้กลับมาบ้านมารดา ทุกคนต่างก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ทั้งยังไม่ได้มาอยู่แค่ไม่กี่วัน น้องสาวของจางต้ามาอยู่หมู่บ้านสกุลจางตั้งแต่เดือนหก แต่พวกเขาที่เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันกลับไม่เคยเห็นน้องสาวของจางต้าเลย พวกเขาเห็นว่าออกเรือนไปแล้วก็คงอยู่บ้านแม่สามี ไม่เจอก็เป็นเรื่องปกติมาก น่าเสียดายที่เรื่องปกติเช่นนี้ เมื่ออยู่ภายใต้สถานการณ์ที่แม่สามีบุกมาทวงคนกลับกลายเป็นไม่ปกติไปเสียแล้ว
เย่อวี๋หรานยืนกรานว่าให้จางเยียนออกมาพูด ทางด้านจางต้าเอาแต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ก็ไม่ยอมไปเรียกคนมา
พ่อเฒ่าจางถึงขั้นออกหน้าพูดเองว่า จางเยียนไปเยี่ยมเรือนพี่สาวคนที่สามของนางแล้ว อีกหลายวันจึงจะกลับ
แต่เย่อวี๋หรานจะถูกหลอกได้ง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร?
“ให้จางเยียนออกมาพูดเอง ไม่อย่างนั้น พวกเจ้ากล้าทำให้สกุลจูของพวกข้าขาดสะใภ้ไปหนึ่งคน ข้าก็กล้าทำให้พวกเจ้ามีลูกสะใภ้น้อยลงไปหนึ่งคนเช่นกัน หนึ่งคนชดเชยให้หนึ่งคน” เย่อวี๋หรานยื่นคำขาด
พ่อเฒ่าจางนึกว่าเขาออกหน้าเองแล้วสตรีผู้นี้ก็น่าจะไว้หน้าเขาบ้าง แต่อีกฝ่ายกลับพูดเช่นนี้ก็รู้สึกว่าเสียหน้า “เจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่?”
“ข้าบอกแล้วว่าข้าต้องการพบจางเยียน” เย่อวี๋หรานหยุดไปเล็กน้อย “ลูกสะใภ้ที่แม่สามีอย่างข้าไม่ได้พบหน้ามาเป็นแรมเดือน มาหาคนถึงเรือนแล้ว แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ข้าไม่คิด
