รหรือผู้อาวุโสประจำหมู่บ้าน ย่อมไม่หวังให้พื้นที่ที่ตนเองรับผิดชอบเกิดปัญหาเช่นนี้ขึ้น จะต้องพยายามเต็มที่เพื่อเกลี้ยกล่อมทั้งสองฝ่ายให้นั่งลงเจรจากันอย่างปรองดอง
ชีวิตก็ราบรื่นดี ไม่ได้มีความขัดแย้งใหญ่หลวงอะไร ไฉนเอะอะก็จะปลดภรรยาเสียแล้ว?
“ท่านเจ้าหน้าที่ ไม่ใช่ว่าสกุลจูของพวกเราดึงดันจะปลดภรรยา” ถึงตอนนี้เย่อวี๋หรานวางมีดลงแล้ว ส่วนภรรยาของจางต้านั้นนางก็ปล่อยตัวกลับไปแล้วเช่นกัน นางนั่งอยู่ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสประจำหมู่บ้าน พลางพูดว่า “แต่เป็นสกุลจางของพวกเขาทำกันเกินไป ท่านลองดูเอาเถิด คนของข้ามาก็ตั้งนานแล้ว พูดกันมาครึ่งค่อนวัน ก็แค่อยากจะได้คำอธิบาย อยากให้แม่นางสี่ของบ้านสกุลจางออกมาบอกกล่าวให้ชัดเจน แต่ว่าแม่นางสี่ของสกุลจางเล่า? นางไม่ยอมปรากฏตัวออกมา คนสกุลจางเองก็พูดไม่ชัดเจนว่าคนอยู่ที่ไหน ท่านจะให้ข้าพูดอย่างไร? ที่ข้าพูดมาไม่มีเหตุผลอย่างนั้นหรือ?”
เอาเถอะ คนที่ไม่ทันไรก็ใช้มีดกันแล้วเนี่ยนะมีเหตุผล? เจ้าหน้าที่ทางการไม่กล้าพูดแย้งนาง จึงหันไปถามพ่อเฒ่าจางว่านี่เป็นเรื่องอะไรกันแน่ แม่นางสี่ของบ้านพวกท่านอยู่ที่ไหน? ให้นางออกมาพูดให้ชัดเจนก็เรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือไร?
พ่อเฒ่าจางพูดว่า “ไปบ้านแม่สามีของพี่สามของนางแล้ว”
“เฮอะ!” เย่อวี๋หรานยิ้มเย็น “ก่อนนี้ยังบอกว่าออกไปช่วยพวกเจ้าเกี่ยวข้าว ตอนนี้กลับไปบ้านแม่สามีของพี่สามของนางเสียแล้ว ข้าล่ะแปลกใจจริ
