บทที่ 110 สะใภ้สามบ้านข้าอยู่ที่ไหน
“ข้าก็ทุบเจ้านั่นแหละ! คนชั้นต่ำไร้ยางอายอย่างเจ้ายังกล้ามาลงไม้ลงมือกับข้างั้นเรอะ? เจ้ารู้ไหมว่าตั้งแต่ข้าแต่งเข้ามาในหมู่บ้านสกุลจูหลายปีมานี้ พวกคนที่กล้ามาแยกเขี้ยวเล็บใส่ข้ามีสภาพไหนไปหมดแล้ว? ข้าจะเอาเจ้าให้ตายเชียว!”
เย่อวี๋หรานย่อมไม่มือไม้อ่อน นางอาศัยจังหวะได้เปรียบตามเข้าไปโจมตี ระดมทุบตีสะใภ้ใหญ่สกุลจางอย่างดุเดือด ทั้งตีแขนทุบอก ทุบตีจนอีกฝ่ายถอยร่นไม่เป็นขบวน
อีกฝ่ายกล้าใช้กาทองแดง นางก็กล้าคว้าเก้าอี้
อีกฝ่ายกล้าคว้าเก้าอี้ นางก็กล้ายกตั่งไม้
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียเปรียบ
สะใภ้ใหญ่ที่น่าสงสารแต่งเข้าบ้านสกุลจางมาตั้งหลายปี เรียกลมได้ลม เรียกฝนได้ฝน แสดงอำนาจมาจนเคยชิน คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาเจอหญิงเฒ่าที่ดุร้ายเสียยิ่งกว่าตนเอง นางถูกทุบตีจนต้องร้องหาบิดามารดา
ท่านย่าจางมองอยู่ข้าง ๆ ก็รีบหลบอย่างขวัญหนีดีฝ่อ “หยุดตี หยุดตีได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้มีคนตายหรอก!”
เมื่อจางโก่วไฉได้ยินว่ามารดาของตนเองถูกตีก็วิ่งออกมาดู บนใบหน้าและมือเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำเชื่อมผลไม้ พลันร้องเสียงสนั่น “ท่านแม่! ท่านแม่! ช่วยด้วย ท่านแม่ถูกตีแล้ว!”
ทั้ง ๆ ที่อยู่ในช่วงเก็บเกี่ยว แต่ก็มีคนไม่น้อยได้ยินเสียงความวุ่นวายและต่างก็รีบรุดมาดู
ในหมู่บ้านชนบทย่อมไม่ขาดแคลนคนที่ชอบความครึกครื้นและคนที่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว
มีคนเผ่นไปถึงที่นาของครอบครั
