มออกมาเจอหน้ากัน? นี่กลับบ้านเดิมหรือคิดจะงอกรากอยู่บ้านแม่ตัวเอง ไม่กลับบ้านแม่สามีแล้ว? ถ้าไม่อยากกลับบ้านแม่สามีก็บอกมาตรง ๆ บ้านสกุลจูของข้าไม่ขาดแคลนลูกสะใภ้หรอกนะ”
“ไม่ ไม่ได้คิดเช่นนี้แน่นอน…”
“ไม่ต้องมาพร่ำไร้สาระ ข้าแค่อยากรู้ว่าจางเยียนอยู่ไหน?” เย่อวี๋หรานไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายเบี่ยงเบนหัวข้อสนทนา ยืนกรานให้เขาพาจางเยียนออกมาให้นางถามไถ่ด้วยตนเอง
แต่จะเรียกจางเยียนมาได้หรือ?
จางต้าย่อมรู้แจ้งแก่ใจว่าจางเยียนอยู่ที่ใด เรื่องนี้สามารถ ‘พูด’ ออกมาได้หรือ? ถ้าพูดแล้ว สกุลจางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
คนหมู่บ้านสกุลจูงุนงงกันหมด ไม่เข้าใจสักนิดว่านี่คือเรื่องราวใด
“จางต้า แม่สามีของผู้อื่นมาทวงลูกสะใภ้ เจ้าก็ให้น้องสาวของเจ้าออกมาเถอะ”
“ใช่น่ะสิ เจ้าดูสิ ผู้อื่นก็แค่อยากถามน้องสาวของเจ้าให้ชัดเจนเท่านั้นเอง…”
“น้องสาวเจ้าล่ะ?”
ที่จริงแล้วมีคนสับสนกันไม่น้อย ในฐานะที่เป็นลูกสะใภ้ ช่วงเก็บเกี่ยวแบบนี้ไม่ควรอยู่บ้านแม่สามีหรอกหรือ? ฟังจากที่หญิงเฒ่าผู้นั้นพูด จางเยียนผู้นี้คล้ายจะกลับบ้านมารดามาตั้งแต่เดือนหก จนถึงตอนนี้ก็หลายเดือนเข้าไปแล้ว แม่สามีของผู้อื่นจะไม่ร้อนใจอย่างไรไหว?
กลายเป็นว่าแม่สามีมาทวงคน แต่บ้านมารดากลับส่งคนออกมาไม่ได้
เริ่มมีคนรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว จึงสะกิดคนข้างกายให้หยุดพูด เดี๋ยวจะล่วงเกินคนอื่นเอาได้
คนผู้นั้นยังคงไม่เข้าใจ เขาล่วงเกินผู้อื่นตรงไหน? เขากำ
