บทที่ 109 เจ้ากล้าทุบข้า?!
ท่านย่าจางคิดไม่ถึงเลยว่าสะใภ้ใหญ่จะไม่ไว้หน้าตนเองแม้แต่น้อย นางอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
ทว่าอย่างไรก็จนปัญญา เพราะแม้สะใภ้ใหญ่จะเรียกนางว่าแม่สามี แต่นางก็ทราบดีว่านางแต่งให้พ่อเฒ่าจางมาทีหลัง ลูกชายสองคนแรกไม่ใช่เด็กที่นางให้กำเนิด มีเพียงเด็กสามคนหลังที่เป็นลูกแท้ ๆ ของนาง
ใคร ๆ ล้วนบอกว่านางโชคดี แต่งให้กับสามีที่มีลูกชายแล้ว ต่อให้คลอดลูกชายออกมาไม่ได้ก็ไม่มีทางถูกปลด
แต่ใครเลยจะรู้ว่าตอนที่นางแต่งเข้ามานั้น ลูกชายสองคนนั้นล้วนรู้ความแล้ว ทำให้นางที่เป็น ‘แม่เลี้ยง’ มีสถานะน่ากระอักกระอ่วน
ครอบครัวก็ไม่ได้มีความเป็นอยู่ดีปานนั้น แต่ทุกครั้งที่มีอะไร ‘ไม่ดี’ ก็มักจะเป็นความผิดของนางอยู่ร่ำไป
มารดาที่ผู้อื่นยอมรับก็คือป้ายวิญญาณ ยามผู้อื่นแต่งสะใภ้เข้ามาก็กราบไหว้ป้ายวิญญาณ ไม่มีอะไรเกี่ยวกับนางเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเด็กสามคนที่นางคลอดออกมาเองจึงสนิทสนมกับนาง
แต่น่าเสียดายที่ลูกสองคนแรกที่นางคลอดเองล้วนเป็นผู้หญิง ลูกชายคนเล็กตอนนี้ยังไม่ถึงวัยแต่งภรรยา ดูจากเจตนาของพ่อเฒ่าจาง ในอนาคตคงคิดจะให้ลูกชายคนโตเป็นผู้เลี้ยงดู ทำให้นางที่อยู่ตรงกลางวางตัวลำบากยิ่งนัก
อาจดูเหมือนนางจะเป็นใหญ่ในครอบครัวนี้ แต่แท้จริงแล้วลูกเลี้ยงทั้งสองคนไม่เห็นนางอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ
“แค่กๆ…” ถึงท่านย่าจางจะอึดอัดใจเพียงใด แต่อยู่ต่อหน้าคนนอกก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ได้แต่ต้องหาทางล
