บทที่ 108 เยี่ยมเยือนสกุลจาง
ระหว่างทาง เย่อวี๋หรานบอกกล่าวความคิดของตนเองให้จูซานฟังอีกครั้ง
“ตกลง ท่านแม่ งั้นก็ทำตามที่ท่านว่า” จูซานกล่าว
“เจ้าไม่มีความเห็นอะไรเลยหรือ?”
“เรื่องแบบนี้ ข้ายังจะมีความเห็นอะไร?” จูซานก้มหน้าพูดว่า “ตอนนี้ข้าแค่รู้สึกว่าขายหน้ายิ่งนัก”
เย่อวี๋หรานถอนใจพลางลูบไหล่เขาเบา ๆ “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะอยู่ข้าง ๆ เจ้า”
“ท่านแม่ ขอบคุณขอรับ”
“ข้าเป็นแม่เจ้า ไม่ช่วยเจ้าแล้วจะช่วยใคร?”
สองแม่ลูกสนทนากันไปตลอดทาง ดวงตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ในที่สุดก็มาถึงหมู่บ้านสกุลจาง
ทัศนียภาพเขียวครึ้มปรากฏขึ้นในคลองจักษุ ต้นไม้รายล้อมสองฟากฝั่งของทางสายน้อย สามารถมองเห็นฉากการเก็บเกี่ยวได้จากไกล ๆ
“ท่านแม่ มีคนใช้ฟางโต่วกันด้วย” จูซานตาดี พริบตาเดียวก็มองเห็นฟางโต่วที่มีสัณฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมในที่นาผืนหนึ่ง พลางหัวเราะชอบใจ
“ของสิ่งนี้มีประโยชน์ รอจนพวกเราเก็บเงินกันได้แล้ว ต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าค่อยให้ช่างไม้ทำฟางโต่วดี ๆ ไว้สักอัน ใช้งานง่ายกว่าใช้ไม้ปูเตียงประกอบเอาเสียอีก ทั้งยังสามารถเก็บไว้ใช้ได้หลายปี” เย่อวี๋หรานคำนวณไว้นานแล้ว นอกจากเงินค่ายาของเจ้าเจ็ดที่ต้องใช้เป็นระยะ ที่จริงค่าใช้จ่ายในเรือนก็ไม่ได้มากอะไรเลย
ของกินของใช้ในเรือนล้วนมีครบ มีเพียงของประเภทเกลือและน้ำมันที่จำเป็นต้องซื้อ แต่ว่าเงินเล็กน้อยส่วนนี้ หลี่ซื่อขายน้ำเชื่อมผลไม้และน้ำพริกใส่เนื้
