อสามารถหาเงินมาชดเชยได้สบาย
ผนวกกับช่วงนี้ในเรือนกำลังขายปลาก็นับเป็นรายได้อีกทางหนึ่ง
ขอเพียงประหยัดสักหน่อย ผ่านฤดูหนาวไปแล้ว ก็น่าจะสามารถต่อฟางโต่วสักอันเอาไว้สำหรับใช้งานได้
“อื้ม!” เมื่อคิดว่าที่เรือนจะได้มีฟางโต่วสวย ๆ ไว้ใช้งาน จูซานก็เบิกบานใจแล้ว
เขาเคยเห็นฟางโต่วจากในเรือนของเจ้าหน้าที่ทางการมาก่อน ใช้งานได้ดีกว่าฟางโต่วที่ประกอบขึ้นจากไม้ปูเตียงในเรือนพวกเขาเสียอีก ทั้งแข็งแรงทนทานและยังสามารถนำมาใส่สิ่งของได้อีกด้วย
หน้าหมู่บ้าน เย่อวี๋หรานกับจูซานพบกับเด็กกลุ่มหนึ่ง
หนึ่งในนั้นจูซานเคยเจอมาก่อน เป็นลูกชายของพี่ชายคนโตของจางเยียนชื่อว่า จางโก่วไฉ
“โก่วไฉ…” จูซานร้องเรียก
“โก่วไฉ มีคนเรียกเจ้าแน่ะ” คนข้าง ๆ ผลักจางโก่วไฉที่กำลังเล่นอย่างสนุกสนาน
จางโก่วไฉใช้มือปาดน้ำมูก เขาจำจูซานได้จึงทักทายว่า ‘อาเขย’ แล้ววิ่งเข้ามาหา
จูซานให้เขานำทางไปที่เรือน
จางโก่วไฉกำลังเล่นเสียเพลิน ไม่ค่อยเต็มใจไป แต่เมื่อถูกจูซานลากไปก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เดินกลับเรือนไปอย่างอาลัยอาวรณ์
เย่อวี๋หรานทราบว่าทางนี้มีเด็กจึงเตรียมการเอาไว้แล้ว
รอจนพ้นเด็กกลุ่มนั้นมาจึงเปิดตะกร้าออก หยิบแท่งไม้เล็ก ๆ ที่มีหัวแบนออกมาจิ้มลงไปในโถใบเล็กที่ใส่น้ำเชื่อมผลไม้เอาไว้แล้วส่งให้เขา “ชิมดูสิ นี่คือน้ำเชื่อมผลไม้จากบ้านข้า”
ถือว่าเอาใจเด็กหน่อยก็แล้วกัน
“น้ำเชื่อมผลไม้?” ดวงตาของจางโก่วไฉเป็นประกาย ทั้งไม่กล่าว
