ขอบคุณ รีบเอายัดใส่ปากทันที จากนั้นพูดเสียงอู้อี้ “อร่อย ท่านย่าจู อร่อย…”
“อร่อยใช่ไหมเล่า? นี่เป็นสูตรลับของบ้านข้าเลยนะ” เย่อวี๋หรานอาศัยตอนที่ยังไม่ถึงเรือนสกุลจู ถามกับเด็กน้อยด้วยท่าทางยิ้มแย้มว่า “โก่วไฉ อาหญิงสี่ของเจ้าอยู่เรือนหรือไม่?”
จางเยียนเป็นลูกสาวคนที่สี่ของครอบครัวสกุลจาง มีพี่ชายสองคนและพี่สาวหนึ่งคน
“ไม่อยู่นี่นา ไม่ได้อยู่บ้านท่านหรอกหรือ?” จางโก่วไฉพูดออกมาโดยไม่ระวังเลยแม้แต่น้อย
จิตใจของเย่อวี๋หรานและจูซานพลันเยือกเย็นลง
จางเยียนอยู่เรือนพวกเขาหรือไม่ พวกเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร?
ก็เพราะคนไม่อยู่ พวกเขาจึงได้มารับคน แต่จางโก่วไฉกลับบอกว่านางไม่อยู่เรือน? ลูกสะใภ้ที่กลับบ้านมารดาแต่ไม่อยู่บ้านมารดาแล้วจะไปที่ไหนได้?
“ท่านย่า ท่านย่า อาเขยสี่กับท่านย่าจูมาเยี่ยมขอรับ!” จางโก่วไฉเพิ่งถึงหน้าเรือนก็ร้องเข้าไปถึงท้ายเรือนเลยทีเดียว
เขาอยากให้ท่านย่าจางออกมารับตะกร้าจากเย่อวี๋หรานไว ๆ เขาจะได้อาศัยช่วงที่พี่น้องหลายคนไม่อยู่ไปแอบกินน้ำเชื่อมผลไม้ในห้องครัว
แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว
น้ำเชื่อมผลไม้นั้นอร่อยเหมือนที่พวกสหายบอกเขาไว้จริง ๆ ด้วย
ภายในเรือน ท่านย่าจางกับสะใภ้ใหญ่กำลังนวดข้าวกันอยู่ท้ายเรือน ครั้นได้ยินเสียงร้องนั้นก็ตกใจกันจนขวัญหนี
“ทำไมสามีของเยียนเอ๋อร์ถึงมาเสียได้?!”
ท่านย่าจางลุกขึ้นแล้วออกไปต้อนรับคนที่หน้าเรือนกับสะใภ้ใหญ่
เย่อวี๋หรานยืนอยู่ในลานเรือนพล
