บทที่ 107 ปรับบุคลิกภาพ
เย่อวี๋หรานคิด ข้าประเมินจูซานต่ำเกินไปแล้ว! แม้แต่กันท่าคนอื่นยังทำได้แนบเนียนปานนั้น
กานอี้เซียนซึ่งกลับไปถึงที่พักแล้วเห็นภาพนี้เข้า “…”
หมายความว่า ตอนนั้นเขาถูกจูซานคอยกีดกันมาตลอด?
หลี่ซื่อเพิ่งจะทำการค้ารายหนึ่งเสร็จ เห็นแม่สามีพาคนทั้งแบกทั้งหาบสิ่งของกลับมาก็มีสีหน้างุนงง
“ท่านแม่ พวกท่านแบกอะไรกันมาหรือเจ้าคะ? ฟืน?”
“ข้าให้เจ้าเฝ้าเตาเอาไว้ เจ้าได้ดูหรือไม่?” เย่อวี๋หรานเห็นนางยืนอยู่หน้าประตูเรือนก็กลัวว่านางจะลืมเรื่องของที่อยู่บนเตาไปเสียแล้ว
“ดูแล้วเจ้าค่ะ ก่อนข้าจะออกมาส่งคนก็เติมฟืนแล้วด้วย ท่านแม่ ท่านต้มอะไรไว้ในหม้อหรือเจ้าคะ? ข้าได้กลิ่นหอมเชียว”
ถั่วเหลืองพอสุกแล้วจะส่งกลิ่นหอมที่ไม่เหมือนกับในยามปกติออกมา
“เจ้าคงไม่ได้แอบกินหรอกนะ?” เย่อวี๋หรานถาม
“เปล่านะเจ้าคะ” หลี่ซื่อกล่าว “สุกหรือเปล่าข้ายังไม่รู้เลย แล้วจะกล้าแอบกินได้อย่างไรเจ้าคะ?”
“ฮ่า ๆๆๆ…” เย่อวี๋หรานหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว “ถ้ารู้ว่าสุกหรือไม่สุก เจ้าคงจะแอบกินแล้วงั้นสิ? อย่าเปิดฝาหม้อนึ่งส่งเดชเชียว ของที่ข้านึ่งอยู่ในนั้นต้องนึ่งนาน ๆ คอยระวังอย่าให้น้ำในหม้อแห้งก็พอ…”
“ทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้าเฝ้าอยู่” หลี่ซื่อย่อมไม่ลืมอยู่แล้ว ถามอีกครั้งว่าของที่พวกเขาแบกกลับมาคืออะไร
คราวนี้ไม่จำเป็นต้องให้เย่อวี๋หรานตอบ หลินซื่อก็เบียดเข้ามาบอกนางเป็นเชิงอวดโอ่ว่า “ถั่วเหลือ
