บทที่ 106 ขัดคอ
กานอี้เซียนและจูซานแสดงออกว่าไม่เข้าใจจริง ๆ
แต่ฟังจากการบรรยายสรรพคุณจากเย่อวี๋หรานแล้วก็รู้สึกว่าเจ้าถั่วเล็ก ๆ นี่น่าอัศจรรย์มากทีเดียว สามารถเอาไปใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง พวกเขาต่างก็เริ่มตั้งตารอขึ้นมา
อันที่จริงการตัดต้นถั่วเหลืองไม่ได้ยากมากนัก เพียงแต่ยังมีส่วนที่ลำบากอยู่บ้าง เพราะอย่างไรเสียมันก็เกิดขึ้นในป่า ทั้งยังชอบไปเติบโตอยู่กับวัชพืชอื่น ๆ ตอนที่ตัดต้นถั่วเหลืองจะต้องระวังไม่ให้ไปตัดต้นไม้ชนิดอื่นมาด้วย มิเช่นนั้นจะพันกันได้
มีคนช่วยกันหลายคนไม่นานก็ตัดออกมาได้หาบหนึ่ง
จูอู่ลองชั่งน้ำหนักแล้วเอ่ยว่า “ท่านแม่ เจ้านี่ไม่หนักเลยขอรับ เบามาก”
“ต้องเบาอยู่แล้ว ส่วนที่ค่อนข้างกินน้ำหนักก็คือฝักถั่ว พวกเรายังไม่ได้แกะเอาเมล็ดถั่วออกมา แต่ตัดไปทั้งต้นอย่างนี้ ดูแล้วเหมือนเยอะ แต่ถึงตอนแกะเอาเมล็ดออกมา ทั้งหาบนี้แกะออกมาได้สักชามใหญ่ก็ไม่เลวแล้ว” เย่อวี๋หรานกล่าว
หลินซื่อเมียงมอง “ชามใหญ่น่าจะมีอยู่นะเจ้าคะ ต้องดูว่าเป็นชามแบบไหนแล้ว”
“รีบทำหน่อย คนละหาบก็พอ ประเดี๋ยวพวกเราจะลงเขากันแล้ว” กล่าวถึงตรงนี้ เย่อวี๋หรานชำเลืองมองจูซานเล็กน้อย แสร้งกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “เย็นนี้ เจ้าสามจะไปบ้านสกุลจางเพื่อรับเมียกลับมา พอได้กลับบ้านเดิมก็ไม่รู้จักเวล่ำเวลา ฤดูกาลเก็บเกี่ยวจะสิ้นสุดลงอยู่เดี๋ยวนี้แล้ว นี่ใช้ได้หรือ? คนที่ไม่รู้เรื่องยังจะคิดว่าครอบครัวเราเลี้ยงลูกสะ
