วงอากาศร้อนของวัน แต่เขาไท่ตังมีต้นไม้ขึ้นอุดมสมบูรณ์ ทำให้กลายเป็นสถานที่อันดีสำหรับการมาหลบแดดรับลม
อันตรายหนึ่งเดียวก็คือต้องระวังว่าบนเขามี ‘เจ้าป่า’ ที่อาจปรากฏตัวขึ้นมาได้
ถ้ามีเพียงความทรงจำของเย่อวี๋หราน นางย่อมไม่รู้ว่า ‘เจ้าป่า’ คืออะไร แต่เมื่อมีความทรงจำเจ้าของร่างเดิมมาด้วย นางจึงเข้าใจว่ามันหมายถึง ‘เสือ’
ในยุคสมัยนี้คนไม่เคยชินกับการเรียกเสือว่าเสือ แต่เรียกว่า ‘เจ้าป่า’ สัตว์ร้ายที่มีความเคลื่อนไหวเงียบงันไร้ซุ่มเสียง ยามล่าเหยื่อปราดเปรียวดุดัน คนทั่วไปยากจะรับมือ
นายพรานคนใดไปพบเจ้าป่าบนเขาก็ย่อมมีทางเลือกเดียวคือ ‘หนีเอาชีวิตรอด’
เย่อวี๋หรานขึ้นเขามาหลายครั้งหลายคราล้วนไม่กล้าเข้าไปลึกเกินไป มักจะไปมาอยู่เพียงบริเวณรอบนอกของเขาไท่ตัง เพียงแต่อาจใจกล้ากว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง กล้าย่างกรายเข้าไปบริเวณที่คนส่วนใหญ่ไม่คิดจะไปกัน
หรือกล่าวได้ว่า นางอาศัยว่าตนเองมีนิ้วทองคำ ดังนั้นเพื่ออาหารแล้วจึงไม่คิดเสียดายชีวิต
เคราะห์ดีที่ฟ้าไม่ทอดทิ้งคนเพียร สวรรค์ไม่ได้จงใจกลั่นแกล้งนาง จึงมักปล่อยให้นางได้ผลลัพธ์อันดีกลับไปเสมอ
ในไม่ช้า ต้นถั่วเหลืองหลายหาบนั้นก็ตัดเสร็จเรียบร้อย พวกผู้ชายหาบไว้บนไหล่ ส่วนผู้หญิงแบกไว้บนหลัง
พวกเขาพยายามอัดต้นถั่วเหลืองเข้าไปมาก ๆ กดให้แน่นหนา และมัดให้ได้มากที่สุด เพื่อจะได้ขนกลับไปได้คราวละมาก ๆ
สุดท้ายเมื่อตอนเก็บปลายเชือกยังพันวนรอบหนึ่ง หลังย
