ไม่แย่ กินจนหน้าใหญ่ คอหนา แขนขาอ้วน
เมื่อเห็นว่าบาดแผลบนฝ่ามือของเขาไม่ได้ฉีกขาดและไม่มีเลือดออกเช่นกัน ทุกคนจึงยิ่งเชื่อคำพูดของเขามากขึ้น
คำถามคือ หากคนฆ่าไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น งั้นใครเป็นคนลงมือกับศพผู้หญิงบนพื้นล่ะ?
เธอเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?
บรรยากาศหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
“พวกคุณจะต้องเป็นพยานให้ฉันนะ ฉันไม่ได้ฆ่าคน! โผล่มาแบบไม่มีที่มาที่ไป เป็นผี นี่ต้องเป็นผี!” สีหน้าของชายวัยกลางคนแซ่ผู่ขาวซีด เขาไม่กล้าเหลือบมองศพผู้หญิงบนพื้นเลย “ฉันแซ่ผู่ มีทรัพย์สินอยู่ที่เมืองเจียงนิดหน่อย ขอแค่พวกคุณพาฉันไปจากที่เลวร้ายนี้ ฉันจะให้พวกคุณคนละห้าแสน!”
‘ห้าแสน!’ เหมียวจื่ออั๋งตาโปนออกมา
เขาต้องทำงานกี่ปีถึงจะหาเงินจำนวนขนาดนี้ได้?
เถ้าแก่ผู่เห็นว่าไม่มีใครขานรับจึงคิดว่าเงินน้อยเกินไป เขากัดฟันแล้วทุ่มสุดตัว “ศพผู้หญิงคนนี้อยู่ในห้องของฉัน บางทีอาจเป็นผีผู้หญิงกลายร่างมาทำร้ายฉัน! ขอแค่พวกคุณสอบถามให้แน่ชัดว่าใครเป็นคนเอาศพนี้มาแล้วพาฉันออกไปอย่างปลอดภัย ฉันจะจ่ายให้เจ็ดแสน คนละเจ็ดแสน!”
[คนมีเงินมักใช้อำนาจบาตรใหญ่!]
[ฉันโทรแจ้งความแล้ว คาดว่าพรุ่งนี้จะมีตำรวจเข้าไป ขอปรึกษาหน่อย เงินเจ็ดแสนนี่แบ่งให้ฉันได้ไหม?]
ด้วยเงินมหาศาล ไม่เพียงแต่เหมียวจื่ออั๋งจะหวั่นไหว เห็นได้ชัดว่าสมาชิกในตระกูลหานอีกสองคนก็รู้สึกหวั่นไหวเช่นกัน
ก็แค่เป็นพยานและคุ้มกันคนธรรมดาใช่ไหมละ นี่มันงานง่าย ๆ
สมาชิกตร
