ะกูลหานสองคนตอบรับทันที “ตกลง พวกเราจะช่วยคุณ”
เถ้าแก่ผู่ถอนใจโล่งอก รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและโอนเงินให้เขาสองคนทันที
กานว่างและเจียงชิงไม่มีปฏิกิริยาต่อเงินรางวัลเจ็ดแสนสักนิด ถึงเถ้าแก่ผู่จะไม่ให้เงิน พวกเขาก็จะพาผู้บริสุทธิ์ทุกคนออกไปอย่างปลอดภัยอยู่แล้ว
ส่วนหานเสียวเสี่ยว เธอดูถูกเงินพวกนั้น
แต่กับเหมียวจื่ออั๋ง เขาไม่ได้มีเกียรติขนาดนั้น ครั้นเห็นสองคนนั้นได้รับเงิน ก็รีบจะตอบตกลง แต่…
เสียงของเฝ่ยไป๋ลู่กังขึ้น “ศพนี้ไม่มีทางมาอยู่ที่นี่โดยไม่มีสาเหตุ เรียกคนที่พักอยู่ในโรงแรมนี้ทุกคนมาถามให้แน่ชัด ดูว่าสามารถหาเบาะแสอื่น ๆ เพิ่มเติมได้หรือเปล่า?”
“อื้ม และฉันสงสัยว่าฆาตกรอาจซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านี้” เสียงของกานว่างต่ำลง “ขอเพียงพบตัวฆาตกร เราจะได้รู้เองว่าเรื่องนี้เป็นคนหรือผีที่ทำ”
“เหมียวจื่ออั๋ง นายคุ้นเคยกับคนที่นี่ นายรอดูว่ามีใครที่ไม่มา” เฝ่ยไป๋ลู่จ่ายงาน
เมื่อเห็นมุมปากที่วาดเป็นเส้นโค้งจาง ๆ ของเฝ่ยไป๋ลู่ เหมียวจื่ออั๋งก็กลืนคำพูดที่จุกตรงปากลงไป “ครับ หัวหน้า”
การขัดจังหวะนี้ ทำให้เขาคุยกับเถ้าแก่ผู่เรื่องเงินรางวัลอีกครั้งได้ยาก
“ทำอะไรเนี่ย? เรากำลังหลับสบายแล้วพาเรามาที่นี่ทำไม?”
“ที่บอกไว้ตอนกลางวันว่าจะมีผีมาหลอกกลางดึก ฉันสงสัยว่าเป็นปาหี่ของพวกชอบเล่นพิเรนทร์อย่างพวกเธอนี่แหละ”
“หมดคำจะพูดเลยจริง ๆ ปล่อยฉันไปนะ! พวกคุณคิดจะทำอะไรกันแน่? จะปล้นงั้นเหรอ
