บทที่ 104 นางท้อง
“นางพูดเรื่องนี้แล้วก็ไม่ได้พูดอย่างอื่นอีกเลยหรือ? เช่นนางอิจฉาลูกพี่ลูกน้องของนางคนนั้นมากปานนั้นเชียว เพียงเพื่อให้ได้หมูตัวเดียวมาเลี้ยงในบ้าน?” ยามเมื่อเย่อวี๋หรานพูดออกไป ก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ยังคลุมเครือไม่พอ แล้วยังเป็นการพูดตรง ๆ ว่านางจะทำเรื่องแบบเดียวกับลูกพี่ลูกน้องของนางหรือไม่
โง่มาก! นางใจร้อนถามออกไปเช่นนั้นได้อย่างไร?!
และเป็นไปตามคาด ดวงตาของจูซานเบิกกว้าง “ท่านแม่ ความหมายของท่าน ไม่ใช่ว่าข้าไม่…ไม่เคยคิด! นางบ้าไปแล้วหรือ?! เอาชีวิตดี ๆ ของตัวเองไปทิ้งเพียงเพื่อหมูตัวเดียว…”
เขาเพียงแต่จนปัญญา
เขาทะเลาะกับนางเพราะเรื่องนี้ นางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟก่อนจะกลับไปบ้านพ่อแม่นาง
ในตอนนั้นเขายังเหลือทางหนีทีไล่ไว้ให้นาง บอกเพียงว่าการที่ต้องดื่มโจ๊กในบ้านทุกวันเป็นเรื่องที่ยากลำบาก กลับบ้านไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่เพื่อชีวิตที่มีความสุขเถอะ
เย่อวี๋หรานเกรงว่าเขาจะเป็นบ้าไปเสียก่อนจึงรีบกระชับมือและพูดว่า “อย่าพูดอะไรไร้สาระ ท้ายที่สุดแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ก็ยังไม่ชัดเจน เพียงแค่มีคนบอกว่าเห็นนางที่หมู่บ้านนั้น บางทีนางอาจจะแค่ไปเยี่ยมเพื่อน หรือไม่ก็มีคนมองผิดไป”
“เหอะ! เยี่ยมบ้านเพื่อน? ท่านแม่อย่ามาหลอกข้าเลย ข้าไม่ใช่คนโง่นะขอรับ!” จูซานสูดหายใจเข้าลึกหลายครา “มิน่าล่ะท่านแม่ถึงได้มาถามข้าว่าจะไปรับนางกลับมาเมื่อใด ข้ายังคิดว่าท่านแม่คิดอยากเรียกนางกลับมา