บทที่ 101 สิ่งที่แสวงหา
เย่อวี๋หรานส่ายหน้า “มนุษย์ถือกำเนิดมาบนโลกย่อมมีสิ่งที่ตนแสวงหา ในชีวิตนี้ข้าก็มีเช่นกัน ข้าแสวงหาชื่อเสียงและผลประโยชน์ ปรารถนาให้คนในครอบครัวมีชีวิตที่สงบสุขปลอดภัย ทุกสิ่งที่ข้าทำอยู่ในตอนนี้ก็เพื่อให้คนในครอบครัวสกุลจูมีชีวิตที่ดีขึ้น ส่วนสิ่งที่เจ้าแสวงหา ต่อให้เจ้าไม่พูด ข้าก็พอจะเดาออก”
“เดา…เดาว่าเป็นอะไร?!” ไม่นะ นางดูออกจริง ๆ หรือ?!
“เจ้าสวมชุดแพรไหมเนื้อดี มองตาเดียวก็รู้ว่ามาจากตระกูลใหญ่ ไม่เข้าใจมุมมองเชิงคุณค่าของชาวบ้าน แต่กลับใส่ใจการเกษตร ครอบครัวเจ้าคงทำงานที่เกี่ยวข้องกับด้านนี้กระมัง ผู้อื่นมองเห็น ‘ฟางโต่ว’ ก็คิดถึงแต่ผลกำไร ตั้งราคาเท่าไหร่ ทำเงินได้กี่มากน้อย แต่เจ้ากลับเร่งรัดให้ข้าเผยแพร่ออกไปให้ทุกคนรับรู้ มอบผลประโยชน์แก่ส่วนรวม…” กล่าวถึงตรงนี้ เย่อวี๋หรานยิ้มเล็กน้อยจึงพูดสืบไปว่า “แสดงชัดว่า ‘ผลประโยชน์’ ธรรมดาไม่อาจทำให้เจ้าหวั่นไหวได้ สิ่งที่เจ้าต้องการคงเป็น ‘ชื่อเสียง’ กระมัง”
กานอี้เซียนใจเต้นระทึก แม้จะไม่ได้ถูกต้องไปเสียทั้งหมด แต่ก็ห่างไม่ไกลแล้ว
เขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อตีสนิทจูต้าเหนียง คิดจะประกาศให้ใต้หล้ารับรู้ถึงความลับของสิ่งของในมือนาง สิ่งที่แสวงหาไม่ใช่ ‘ชื่อเสียง’ หรอกหรือ?
ขอเพียงเขาทำให้ชาวประชาบนผืนดินใต้อาณัติของเขามีกินอิ่มท้อง เก็บเกี่ยวผลผลิตได้มาก เมื่อเรื่องนี้รายงานขึ้นไปยังสวรรค์เบื้องบน ถู่ตี้เฉิ
