นี้ล่วงเกินแล้ว จูต้าเหนียงโปรดอย่าถือสา”
เย่อวี๋หรานย่อมไม่ยอมรับการคารวะนี้เพียงเพราะเห็นแก่ที่ตนเองอายุมากกว่า แต่รีบเบี่ยงกายหลบไปข้าง ๆ โบกมือพูดว่า “บัณฑิตอย่างพวกเจ้าก็เป็นเสียอย่างนี้ คร่ำครึพิธีรีตอง เจ้ามีจิตใจเมตตาเอื้ออารี หรือข้าเป็นแม่เฒ่าใจโฉดที่ทำแต่เรื่องไม่ดีเหมือนในคำร่ำลืออย่างนั้นหรือ?”
“ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว” กานอี้เซียนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “จูต้าเหนียงเป็นคนดี!”
เย่อวี๋หรานที่ถูกชมว่าเป็นคนดีอีกครั้งถึงกับนิ่งงัน
“จริง ๆ นะ ตั้งแต่ข้าพบจูต้าเหนียงครั้งแรกก็รู้แล้วว่าจูต้าเหนียงเป็นคนดีมาก ๆ แม้ข้าจะไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดทุกคนจึงพูดถึงท่านเช่นนั้น แต่ข้ารู้ดี แท้จริงแล้วจูต้าเหนียงเป็นคนที่มีจิตใจดีงามยิ่งนัก ท่านมักช่วยเหลือคนอื่น และมีความสามารถที่จะทำเช่นนั้นด้วย ก็เหมือนกับ ‘ฟางโต่ว’ ที่ท่านคิดค้นขึ้นมาคราวก่อน ในฤดูกาลเก็บเกี่ยวนี้มีชาวบ้านรอบ ๆ เขาไท่ตังใช้งานฟางโต่วกันมากมาย ท่านอาจไม่รู้ว่าปีนี้พวกเขาสบายกว่าปีที่แล้วมากโข ทั้งยังมีเรี่ยวแรงเหลือไปทำเรื่องอื่นอีกมากมาย”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ กานอี้เซียนก็แบ่งปันเรื่องราวของชาวบ้านที่อาศัยอยู่บริเวณเชิงเขาไท่ตังให้เย่อวี๋หรานฟังว่า หลังชาวบ้านรู้จักฟางโต่วแล้ว พวกเขามีความสุขกันมากเพียงใด
ครอบครัวที่มีแรงงานไม่พอยังวิตกกันอยู่ว่าจะเก็บเกี่ยวกันไหวได้อย่างไร แต่เมื่อมีของสิ่งนี้ อาศัยกำลังตนเองก็สามารถเก็บ
