บทที่ 100 ข้าไปรับของที่เรือนท่าน
“ใช่แล้ว ข้าไปเอาของที่เรือนของจูต้าเหนียงเองก็ได้ ท่านว่าอย่างไร?” กานอี้เซียนมองมาที่นางอย่างจดจ่อ
เย่อวี๋หรานมองตอบแล้วก็ต้องประหลาดใจที่พบว่ากานอี้เซียนตัวจริงหล่อเหลากว่าในความฝันของนางมากนัก ทั้งคิ้ว ดวงตา จมูก และริมฝีปาก ราวกับว่าวาดออกมาตามความชอบของนางเลยทีเดียว
โดยเฉพาะลักยิ้มตรงมุมปาก เขายิ้มขึ้นมาคราใดก็จะปรากฏขึ้นมาให้เห็น แลดูเหมือนเด็ก ๆ ยิ่งนัก ชวนให้คนเห็นแล้วอยากลองจิ้มดูสักที
“จูต้าเหนียง?”
“หา! เจ้าว่าอะไรนะ?” เย่อวี๋หรานได้สติกลับมา ในใจมีความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งอุบัติขึ้น ไม่กระมัง นางถึงขั้นมองหน้าเขาแล้วตกอยู่ในภวังค์เลยหรือ?!
เห็นทีนางคงต้องการผู้ชายจริง ๆ สินะ
น่าเสียดายที่เขาอายุน้อยไปหน่อย เป็นลูกชายของเจ้าของร่างเดิมนี้ได้เลย ไม่อย่างนั้น…
ครั้นนึกถึงตัวตนเบื้องหลังที่ซับซ้อนของใครบางคน เย่อวี๋หรานก็สลายความคิดนั้นไปทันที
“ข้าอยากไปรับของที่เรือนของจูต้าเหนียงเอง ท่านตกลงหรือไม่?” กานอี้เซียนอยากทำท่าเหมือนไม่ใส่ใจ แต่กลับไม่อาจปิดบังความสนใจลึก ๆ ได้ อย่างไรเสียเขาก็เน้นย้ำหลายรอบแล้ว
“ให้ข้าไปส่งให้เจ้าเถอะ อย่างไรเสียช่วงนี้ข้าว่าง ๆ ทั้งยังอยากจะขึ้นเขาไปพอดี”
“แต่ว่า…”
“เอาตามนี้ก็แล้วกัน”
“แต่…”
เย่อวี๋หรานไม่รอให้เขาพูดจบก็เปลี่ยนประเด็นทันที “จริงสิ ตอนที่เจ้าอาศัยอยู่บนเขา เคยเห็นพืชที่ออกผลเป็นเมล็ดเล็ก ๆ
