หรือไม่? ขนาดเล็กประมาณเท่านี้” นางกะขนาดให้ดู “ลักษณะเป็นผลกลม ๆ ตอนที่ยังไม่สุกจะเป็นสีเขียว พอสุกแล้วจะเป็นสีเหลือง ปกติจะออกดอกช่วงเดือนหกหรือเดือนเจ็ด ช่วงเดือนเจ็ดถึงเดือนเก้าจึงจะออกผล…”
กล่าวถึงตรงนี้ นางก็หยุดไปเล็กน้อย
“ไม่ถูกสิ อันนั้นคือหลังจากแกะออกมาจากฝักแล้วต่างหาก ถ้ายังไม่ได้แกะออกมาจากฝัก มันจะเกิดขึ้นตามต้นไม้เตี้ย ๆ ขนาดเท่านี้” เย่อวี๋หรานชี้ไปที่ระดับขาของตนเอง “เป็นไม้พุ่มที่มีลำต้นตั้งตรง ส่วนข้างบนจะทอดยอดพันกันอยู่ ออกผลเป็นฝักยาว มีขนแข็งสีน้ำตาลปกคลุมอยู่ ใบประกอบขึ้นจากใบย่อยสามใบ มีลักษณะกลมรี ปลายแหลม มีขนอ่อนสีเหลือง…”
กานอี้เซียนมีสีหน้าว่างเปล่า
เย่อวี๋หรานถอนหายใจ นางว่าแล้วเชียว ถั่วเหลืองไม่น่าหาพบได้ง่ายดายเพียงนั้น
กานอี้เซียนกะพริบตาปริบ ๆ “บนเขามีพืชที่ออกผลคล้ายฝักถั่วอยู่มากมาย ไม่อย่างนั้น ข้าเก็บมาให้ท่านดูเองว่าเป็นอันไหนดีหรือไม่?”
“นี่จะรบกวนเกินไปหรือเปล่า?” เย่อวี๋หรานสองจิตสองใจ
ถึงนางจะอยากทำซีอิ๊วแค่ไหน แต่การที่จะต้องรบกวนคนอื่นเช่นนี้คงไม่ดีกระมัง?
“ไม่เป็นไร ภูเขาแถบนี้ไม่มีใครคุ้นเคยไปกว่าข้าอีกแล้ว ถ้าท่านอยากได้อะไรก็มาหาข้าได้เลย ไปหาคนอื่นไม่แน่ว่าจะหาเจอ” ในฐานะที่เป็นถู่ตี้เฉิน กานอี้เซียนยังมีความมั่นใจในเรื่องนี้อยู่
“ก็ได้ เจ้าหาก็แล้วกัน ข้าอยากได้แบบนี้” เย่อวี๋หรานพูดอีกครั้งแต่ละเอียดกว่าเดิม
กานอี้เซียนฟังพลางผ
