งกศีรษะ
ฟังจากคำบรรยายของนาง ภาพของพืชชนิดนี้ในหัวเขาก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
“ที่แท้ท่านหมายถึงอันนั้นเอง…” เขาแจ่มแจ้งทันใด ชี้นิ้วไปทางฝั่งหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ทางนั้นมีอยู่เยอะเลย ไม่รู้ว่าจะใช่ถั่วเหลืองที่ท่านพูดถึงหรือไม่ ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่ ท่านจะไปดูด้วยกันเลยไหม?”
“บังเอิญขนาดนี้เชียว?” เย่อวี๋หรานตะลึง
“แค่ก ๆ บังเอิญจริง ๆ นั่นแหละ ไก่ป่าสองตัวนี้ก็จับมาจากทางนั้น…” กานอี้เซียนหน้าแดง
อย่างไรก็คงจะพูดออกมาไม่ได้ว่าเขาเป็นถู่ตี้เฉิน พื้นที่แถบนี้ล้วนอยู่ในการรับรู้ของเขาทั้งหมด
เย่อวี๋หรานรู้สึกว่าคราวนี้สวรรค์ช่างดลให้นิ้วทองคำของนางแสดงอิทธิฤทธิ์ยิ่งใหญ่จริง ๆ แทบกล่าวได้ว่าอยากได้อะไรก็ได้สิ่งนั้นทันที
หรือนี่ก็คือข้อได้เปรียบของการเป็นคนที่ย้อนยุคมา?
นางตามกานอี้เซียนไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว
ค่อย ๆ ออกห่างจากทางสายหลัก ฝ่าเข้าไปในดงไม้รกชัฏข้างทาง
นางรู้สึกกินแรงอยู่บ้าง แต่กานอี้เซียนกลับเดินตัวปลิว ชายแขนเสื้อกว้างและชายชุดยาวปัดผ่านต้นหญ้าไปเบา ๆ แต่กลับไม่ถูกกิ่งไม้ใบหญ้าเกี่ยวไว้แม้แต่น้อย
กลับเป็นเย่อวี๋หรานที่เดินตามมาข้างหลัง บางครั้งชายกระโปรงก็จะถูกอะไรบางอย่างเกี่ยวเอาไว้ ต้องหยุดดึงออกอยู่เป็นระยะ
กานอี้เซียนคล้ายจะไม่สังเกตพบความผิดปกตินี้ เขามุ่งหน้าเดินต่อไป
เย่อวี๋หรานลอบสังเกตชายชุดคลุมของเขาอย่างเงียบ ๆ แล้วมองชายกระโปรงของตัวเอง หรือว่าชุดที่เขาสวมอ
