ก็ไม่ได้โง่
เขาอยู่กินกับเจ้าของร่างเดิมมานานเพียงนี้ แต่จู่ ๆ คนเคียงหมอนมีท่าทีเปลี่ยนไป เขาจะไม่สังเกตได้อย่างไร?
เพียงแต่เขาถูกเจ้าของร่างเดิมกดเอาไว้จนเคยตัว ลูกชายทั้งหลายก็ค่อย ๆ เติบใหญ่เข้าสู่วัยหนุ่มแน่น เขากลับเริ่มสัมผัสได้ถึงความแก่เฒ่าโรยราของตัวเอง สัมผัสได้ว่าครอบครัวนี้นับวันก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องมีตนเองแล้ว แล้วเขาจะไม่รู้สึกหงุดหงิดกระวนกระวายใจได้หรือ?
ความเปลี่ยนแปลงในคราวเดียว บางครั้งก็ไม่อาจใช้ถ้อยคำไม่กี่คำมาบอกบรรยายได้อย่างชัดเจน
ทุกวันเย่อวี๋หรานมักจะสอนสิ่งใหม่ให้เหล่าลูกสะใภ้ แต่เมื่อสอนไปสอนมากลับพบว่าซีอิ๊วก็ไม่มี น้ำส้มก็ไม่มี ไม่มีฮวาเจียว ไม่มีพริก เครื่องปรุงรสล้วนแต่ขาดแคลนเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกว่าจะขยับตัวไปทางไหนก็ไม่เป็นสมดั่งใจ
นางใคร่ครวญแล้วก็ตัดสินใจว่าจะขึ้นเขาไปหาดูสักหน่อย พร้อมกันนั้นก็อาจบังเอิญพบกานอี้เซียนเข้าก็ได้ จะได้ลองแย้มพรายให้เขาช่วยหาสิ่งของที่ต้องการให้เสียเลย
จะว่าไปก็บังเอิญยิ่งนัก ตอนที่นางต้องการพบกานอี้เซียน กานอี้เซียนพอเห็นแหจับปลาแล้วก็อยากจะปรากฏกายมาพบนางพอดี
ด้วยเหตุนี้ เมื่อนางถือตะกร้ามุ่งหน้าไปทางภูเขาก็พบเข้ากับกานอี้เซียนที่หิ้วไก่ป่าสองตัวกำลังลงจากเขา
“เอ๊ะ? จูต้าเหนียง ท่านจะขึ้นเขาหรือ?” ตอนแรกกานอี้เซียนไม่รู้ว่าสตรีมีครรภ์ไม่อาจกินเนื้อกระต่าย พอเขาเห็นว่าเย่อวี๋หรานไม่ให้หลี่ซื่อกินค่อยตระหนักได้ว่าตนเ
