บทที่ 97 ดำน้ำหลายครั้ง
จูเหล่าโถวแกล้งเมาหรือไม่ เย่อวี๋หรานไม่สนใจสักนิด
ช่วงเย็นนางไม่เข้าไปในห้องนั้นเลยด้วยซ้ำ สั่งให้เจ้าใหญ่และเจ้ารองผลัดกันเอาน้ำไปส่งแล้วดูบิดาของพวกเขาด้วย อย่าปล่อยให้คนตกเตียง
ส่วนตนเองไปวางแหกับพวกจูซาน จูซื่อ และจูอู่
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าอยากไปร่วมชมความครึกครื้น นางจึงพาพวกเขาไปด้วย
เพื่อหลีกเลี่ยงคนในหมู่บ้าน บรรดาพี่น้องทั้งสามจึงหามแหตกปลามุ่งหน้าไปทางแม่น้ำสายเล็ก
“ท่านแม่ แม่น้ำนี้เล็กเกินไปแล้ว” เมื่อไปถึงสถานที่จริง จูซานก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ เขาคิดว่าน่าจะไปวางแหตกปลาไว้ในแม่น้ำที่ใหญ่กว่านี้สักหน่อย จะได้มีโอกาสจับได้มากขึ้น
เย่อวี๋หรานพูด “ข้าก็ไม่เคยใช้แหจับปลามาก่อนเหมือนกัน แต่ข้าคิดว่าตรงนี้กำลังดี พวกเรากางแหไปได้เต็มพื้นที่พอดี น่าจะได้ผลลัพธ์ไม่เลว อย่างไรเสียพวกเราก็ทดลองครั้งแรก เอาที่นี่เถอะ คราวหลังพอมีประสบการณ์แล้วก็คงจะรู้เองว่าต้องเอาไปวางดักปลาไว้ตรงไหน”
“ก็ได้ขอรับ วันนี้วางไว้ตรงนี้ก็แล้วกัน คราวหน้าค่อยเปลี่ยนไปที่ใหม่”
“ได้”
……
จูซาน จูซื่อ และจูอู่ลงไปกางแหโดยยึดส่วนบนของแหไว้บนสองฝั่งของแม่น้ำ
ว่ากันตามตรง ตอนอยู่บนบกรู้สึกว่าแหตกปลาเบามาก แต่ครั้นลงน้ำค่อยพบว่ามันหนักทีเดียว
คนเดียวทำน่าจะไม่ไหว
ยามนั้นเย่อวี๋หรานนึกยินดียิ่งนัก โชคดีที่เชือกข้างบนเหลือไว้ยาวพอให้เอาไปผูกไว้สองฝั่งของแม่น้ำได้ มิเช่นนั้นถ้ายาวถึงแค่กลางแม่
