น้ำ แม้แต่ที่จะให้ยึดยังไม่มี เช่นนั้นก็ยุ่งยากแล้ว
“ระวังหน่อย ก้นแม่น้ำอาจมีก้อนหิน พวกเจ้าระวังให้ดี อย่าให้ลื่น”
“เจ้าห้า เจ้าอย่าดำน้ำลงไปนานขนาดนั้น วางก้อนหินทับหนึ่งก้อนก็กลับขึ้นมา ยอมดำน้ำหลายทีดีกว่าแอบอู้”
งานนี้ดูแล้วไม่ลำบากอะไร แต่มีเพียงคนที่ลงน้ำไปจึงทราบว่าถ้าไม่มีเรี่ยวแรงมากพอก็ทำได้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ
สามพี่น้องสาละวนกันครู่ใหญ่กว่าจะเสร็จ
เย่อวี๋หรานเห็นพวกเขาตัวเปียกปอนก็บอกให้พวกเขารีบกลับเรือนไปเปลี่ยนชุด
“ท่านแม่ ไม่เป็นไรขอรับ อากาศร้อน แบบนี้ค่อยเย็นขึ้นหน่อย”
“เหลวไหล เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อนทำให้ไม่สบายได้ง่าย” เย่อวี๋หรานยังไม่รู้ว่านี่เป็นฤดูกาลแบบไหนอีกหรือ?
ถ้าอยู่ในช่วงฤดูหนาว นางคงไม่ให้พวกเขาลงน้ำแล้ว เพื่อปลาไม่กี่ตัวกลับทำเสียสุขภาพ ไม่คุ้มค่าเลย
คืนนั้น จูซาน จูซื่อ และจูอู่ สามพี่น้องนอนหลับอย่างกระวนกระวาย พวกเขาคิดว่าแหใหญ่ปานนั้น อย่างไรก็คงมีปลามาติดสักหน่อยกระมัง
แต่ถ้าไม่มีสักตัวเลยล่ะ?
เย่อวี๋หรานคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ข้าเบิกอิทธิฤทธิ์นิ้วทองคำมาเชียวนะ ทำสิ่งใดล้วนราบรื่น!
นางค่อย ๆ ลุกขึ้นมาอย่างเยือกเย็น เพิ่งจะล้างหน้าก็เห็นหลี่ซื่อวิ่งเข้ามาจากข้างนอกด้วยท่าทางดีอกดีใจ “ท่านแม่ ปลา มีปลาเต็มไปหมด…”
ด้านหลังคือหลินซื่อที่วิ่งตามกลับมาด้วย “ท่านแม่ รีบหาถังไม้มาเร็วเจ้าค่ะ มีปลามากมายจริง ๆ”
“ทำไมพวกเจ้าตื่นเช้ากันถึงเพียงนี้?” เย่อวี๋หรานปร
