ะหลาดใจ
“ฮิๆๆๆ…เหล่าซื่อ (เจ้าสี่) อยากไปดูปลา ข้าเองก็นอนไม่หลับจึงตามไปดูด้วยเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อพูด
เย่อวี๋หรานมองสีท้องฟ้าที่ยังไม่เห็นแม้เงาของดวงอาทิตย์แล้วก็นับถือจริง ๆ พอมีของกินแล้วก็ต่างออกไปจริง ๆ สินะ
ดูสิ ไม่จำเป็นต้องให้นางไปเรียกด้วยซ้ำ แต่ละคนไปทำงานกันอย่างรู้หน้าที่
ในช่วงเวลาสั้น ๆ หลิ่วซื่อและหลิวซื่อที่ได้ยินข่าวก็วิ่งออกมาอย่างรีบร้อน เรียกหลินซานยา หลินซื่อยาและจูปาเม่ยมาด้วย แต่ละคนหอบหิ้วสิ่งของกันคนละไม้คนละมือ มุ่งหน้าไปทางแม่น้ำเล็ก ๆ สายนั้น
จากคำบอกกล่าวของหลี่ซื่อและหลินซื่อ แหนี้ดักปลาได้จำนวนมาก ต้องเอาถังไม้ไปขนกลับมา
แม้เย่อวี๋หรานจะตระหนักดีว่าคราวนี้ตนเองใช้อานุภาพของนิ้วทองคำคงจะต้องมีปลาไม่น้อย แต่ก็ยังไม่เห็นภาพว่าจะมีมากมายเท่าไหร่
จนกระทั่งนางตามทุกคนไปจนถึงริมแม่น้ำก็เห็นจูซาน จูซื่อ และจูอู่ลากแหขึ้นฝั่งมาแล้ว และกำลังไล่จับปลาที่ดีดดิ้นไปมาอยู่บนบก
“อ๊ะ หนีไปแล้ว ๆ พี่สาม หลุดไปแล้ว”
“ไอ้หยา น่าเสียดายเกินไปแล้ว ปลาตัวโตเลยนะนั่น!”
“ใช่น่ะสิ หนีไปได้เสียแล้ว”
……
ในมือคนทั้งหลายล้วนถือตะกร้าหรือถังไม้ ก่อนจะรีบเอาถังไปตักน้ำ แล้วกระวีกระวาดไปจับปลาที่กำลังจะหลุดจากแหมาใส่เอาไว้ในถังไม้
เรียกได้ว่ามีผลลัพธ์คับคั่งทีเดียว ผ่านไปครู่หนึ่ง ถังไม้ที่ใช้ตักน้ำในยามปกติก็มีปลาอยู่ครึ่งค่อนถัง
จูซาน จูซื่อ และจูอู่ยังกล่าวกับเย่อวี๋หรานว่า ตอนที่พว
